Νομομαθής και πολιτικός. Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1814 και ήταν αδερφός τού Ζηνόβιου Βάλβη. Σπούδασε νομικά στην Πίζα. Εργάστηκε στο δικαστικό σώμα και το 1872 ανακηρύχτηκε πρόεδρος του Αρείου Πάγου. Το 1875 διετέλεσε πρόεδρος του ειδικού δικαστηρίου που δίκασε τον υπουργό Ιωάννη Βλασσόπουλο για την υπόθεση των «Σιμωνιακών». Το 1886, μετά την παραίτηση του Θεόδωρου Δηλιγιάννη, σχημάτισε βραχύβια υπηρεσιακή κυβέρνηση κατόπιν παρακλήσεως του βασιλιά Γεωργίου Α΄. Τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Σωτήρα^. απεβίωσε στην Αθήνα το 1892.

ΠΗΓΕΣ

Ιστορία του Ελληνικού Έθνους: Νεώτερος Ελληνισμός από 1881 ως 1913, τ.ΙΔ.

Εκδοτική Αθηνών, Αθήναι 1977.

Αιτωλοακαρνανική και Ευρυτανική Εγκυκλοπαίδεια, τ.2^ος. Εκδότης-Διευθυντής

Συντάξεως: Ιωάννης Ν. Κουφός.

Κολόμβας Αθ. Νικόλαος: Μεσολόγγι (1821-1829). Οι αθάνατοι πρόμαχοι. Εκδοτική

Άλφα, Αθήνα 1998.

Μακρυδημήτρης Αντώνης: Οι Πρωθυπουργοί της Ελλάδος 1828-1997. Εκδόσεις

Ι.Σιδέρης, Αθήνα 1997.

Κουζέλης Π. Απόστολος: Οι Αιτωλοακαρνάνες Πρωθυπουργοί. Αθήνα 2000.

 

 

 

 

Ποιητής, συγγραφέας και μεταφραστής. Γεννήθηκε στη Σύμη το 1920, αλλά έζησε αρκετά χρόνια στο Μεσολόγγι. Σπούδασε Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και υπηρέτησε στη Μέση Εκπαίδευση. Στη συνέχεια, μετέβη στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας, όπου σπούδασε Φιλοσοφία και αναγορεύτηκε σε Διδάκτωρ. Εξελέγη, επίσης, καθηγητής στην έδρα τής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εξέδωσε πλήθος επιστημονικές, φιλοσοφικές, και λογοτεχνικές εργασίες, και το 1952 τη μοναδική ποιητική του συλλογή με τίτλο «Τα Τραγούδια τού Ανήλιαγου».

ΠΗΓΕΣ

Ανθολογία Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών. Ποιητές-Πεζογράφοι 1821-2002. Ένωση

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, Αθήνα 2002.

Η Αιτωλοακαρνανία στη Νεοελληνική Λογοτεχνία. Πρακτικά Λογοτεχνικού

Συνεδρίου (Μεσολόγγι 5-7 Νοεμβρίου 2004). Αιτωλική Πολιτιστική Εταιρεία (ΑΙ.ΠΟ.Ε), Αθήνα 2005.

Τα Αιτωλικά. Περιοδική Έκδοση της Αιτωλικής Πολιτιστικής Εταιρείας (ΑΙ.ΠΟ.Ε.),

τ.7^ο, Αθήνα Ιούλιος-Δεκέμβριος 2006.

 

 

 

 

Γιος τού συγγραφέα και ιστορικού Γεωργίου Γαζή, ο οποίος υπήρξε και γραμματέα τού οπλαρχηγού Βαρνακιώτη, του Γ. Καραϊσκάκη κ.ά. Γεννήθηκε στον Αστακό το 1891. Ήταν εκ των πρώτων φοιτητών τού νεοϊδρυθέντος Πανεπιστημίου Αθηνών^. έλαβε το πτυχίο τής ιατρικής το 1856, με βαθμό άριστα. Κατόπιν, μετέβη στη Γερμανία με δαπάνες τού ελληνικού Δημοσίου, όπου μετεκπαιδεύτηκε. Φιλελεύθερο πνεύμα, συμμετείχε στο Κίνημα έξωσης του Όθωνα. Προσέφερε τις υπηρεσίες του στην Κόρινθο, κατά την ενσκύψασα εκεί επιδημία χολέρας και, εν συνεχεία, εγκαταστάθηκε στη γενέτειρά του. Με υψηλό το αίσθημα του καθήκοντος, εργαζόταν τις περισσότερες φορές αφιλοκερδώς, με αποτέλεσμα να αποβιώσει πένης. Κληροδότησε στη γυναίκα και τα παιδιά του τη βαθιά εκτίμηση των συμπολιτών τους και τα χειρόγραφα ενός συγγράμματος περί φυσικής και μαθηματικών, που αργότερα, όμως, χάθηκαν.

 

 

  Από γονείς Μεσολογγίτες γεννήθηκε ο Δημοσθένης Βουτυράς, στις 25 Μαρτίου τού 1872, πάνω στο πλοίο που τους μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί παρέμειναν για τρία χρόνια^. έπειτα μετέβησαν στο Μεσολόγγι ,και τελικά εγκαταστάθηκαν στον Πειραιά, όπου ο πατέρας του διορίσθηκε συμβολαιογράφος.
Η ραγδαία επιδείνωση της υγείας του μικρού Βουτυρά, λόγω των συχνών κρίσεων επιληψίας, θα τον υποχρεώσει να διακόψει τη φοίτησή του στο Γυμνάσιο και να γίνει αυτοδίδακτος. Βρίσκει διέξοδο στη συγγραφή, όπου προσπαθεί να διοχετεύσει τη σφύζουσα ζωτικότητα του πνεύματός του^. όμως,  η χρεοκοπία και η, ως απότοκο αυτής, αυτοκτονία τού πατέρα του θα τον αναγκάσουν να εγκαταλείψει τα συγγραφικά του όνειρα και να εργασθεί σκληρά για την επιβίωσή του. Οι άθλιες συνθήκες ζωής και εργασίας του θα τον φέρουν σε επαφή με την ψυχολογία των ανθρώπων του μόχθου και της βιοπάλης, καθιστώντας τον ως ένας από τους γνήσιους εκπροσώπους του ρεαλιστικού διηγήματος στην Ελλάδα. Διηγείται με απλότητα, φυσικότητα και εντιμότητα για ανθρώπινους τύπους που συνάντησε στις πειραιώτικες φτωχογειτονιές, στις ταβέρνες, στις φάμπρικες^. για όλους εκείνους τους απόκληρους που η ζωή τους είναι με δάκρυ, πόνο και βάσανα. Τα πρώτα του διηγήματα δημοσίευσε στο πειραιώτικο «Περιοδικό». Για το όλο του συγγραφικό έργο τού απονεμήθηκε το «Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών». Από το 1901 μέχρι το 1950, δημοσίευσε 30 τόμους  με περισσότερα από 400 διηγήματα. Τα πλέον αξιόλογα των οποίων είναι: «Παπάς ειδωλολάτρης»,1920, «Οι αλανιάρηδες»,1921, «Το γκρέμισμα των Θεών,1922, «Ο θρήνος των βοδιών»,1923, «Αριστοκρατική γειτονιά»,1924, «Μέσα στους ανθρωποφάγους»,1927, «Στους άγνωστους θεούς»,1927, «Ύστερα από εκατομμύρια χρόνια»,1932, «Ο έρωτας στους τάφους»,1943, και τα μυθιστορήματα «Το σπίτι των ερπετών», 1933, και «Τρικυμίες», 1945.

 

 

Κώνστας Κ.Σ.: Άπαντα. Όσα βρέθηκαν, τ.6^ος. Φιλολογικά Κείμενα Δημοσιευμένα: Απο

1 Μαρτίου 1968 Ως 31 Οκτωβρίου 1978. Επιμέλεια Θ.Μ.Πολίτης. Εκδόσεις Μαυρίδης, Αθήνα 1994.

Τα Αιτωλικά. Περιοδική Έκδοση της Αιτωλικής Πολιτιστικής Εταιρείας (ΑΙ.ΠΟ.Ε.),

τ.3^ο, Αθήνα Ιούλιος-Δεκέμβριος 2004.

Τα Αιτωλικά. Περιοδική Έκδοση της Αιτωλικής Πολιτιστικής Εταιρείας (ΑΙ.ΠΟ.Ε.),

τ.7^ο, Αθήνα Ιούλιος-Δεκέμβριος 2006.

 

 

 

Φιλολογικό ψευδώνυμο του πεζογράφου Νίκου Μαυροσκότη. Κατάγεται από το Αιτωλικό. Γεννήθηκε στον Τίρναβο το 1912, όπου υπηρετούσε ο πατέρας του, ο μετέπειτα στρατηγός. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων και πολέμησε στο Αλβανικό Μέτωπο, όπου τραυματίστηκε δύο φορές, καθώς και στην Αντίσταση. Στα Γράμματα εμφανίστηκε πολύ νέος, το 1927, με δημοσιεύματα διηγημάτων του στη «Φιλολογική Πρωτοχρονιά» τού Μαυρίδη, στο «Ρουμελιώτικο Ημερολόγιο» κι αλλού. Το 1948 τύπωσε το πρώτο του πεζογράφημα με τίτλο «Η πίπα του πατέρα μου», και το 1961 το μυθιστόρημα «Ο ιταλικός λόφος». Την ίδια χρονιά εξέδωσε και το θεατρικό έργο «Η επιστροφή των Αργοναυτών». Η πεζογραφία του χαρακτηρίζεται από  έναν διάχυτα άμεσο λυρισμό.

ΠΗΓΕΣ

Ανθολογία Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών. Ποιητές-Πεζογράφοι 1821-2002. Ένωση

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, Αθήνα 2002.

 

 

 

 

Από τους Χαλκιοπούλους. Συνελήφθη στα Ιωάννινα μετά την πτώση τού Αλή-πασά από τον Ομέρ Βρυώνη. Παρέμεινε αιχμάλωτος μέχρι το 1824, οπότε ο Ομέρ Βρυώνης τον απελευθέρωσε δίδοντάς του μυστική παραγγελία να την μεταφέρει στον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και στους οπλαρχηγούς τής δυτικής Ελλάδας, προκειμένου να διαπραγματευτούν ένα είδος αμυντικής συνθήκης κατά τού σουλτάνου. Ο Αθανασούλας ερχόμενος στον Βάλτο τέθηκε υπό τις διαταγές τού θείου του Γιωργάκη Βαλτινού, και έλαβε μέρος σε πολλές μάχες: Νεόκαστρο, Μεσολόγγι, Ρίβιο, Καρβασαρά, Μαχαλά κ.ά. Το 1833, τέθηκε, ως αξιωματικός, στην ακολουθία τού Όθωνα και κατόπιν διετέλεσε υπασπιστής του. Μετά, μάλιστα, την έκπτωσή του(1862) τον ακολούθησε στη Βαμβέργη. Το 1864 παραιτήθηκε για λόγους υγείας από τη θέση του και επέστρεψε στην Ελλάδα.

ΠΗΓΕΣ

Ιστορία του Ελληνικού Έθνους: Νεώτερος Ελληνισμός από 1833 ώς 1881, τ.ΙΓ.

Εκδοτική Αθηνών, Αθήναι 1977.

Αιτωλοακαρνανική και Ευρυτανική Εγκυκλοπαίδεια, τ.2^ος. Εκδότης-Διευθυντής

Συντάξεως: Ιωάννης Ν. Κουφός.

Μακρυγιάννης Ιωάννης: Απομνημονεύματα. Εκδόσεις Ι.Βλαχογιάννη, Αθήνα 1907.

Αρώνη-Τσίχλη Καίτη: Αγροτικές εξεγέρσεις στην Παλιά Ελλάδα 1833-1881. Εκδόσεις

Παπαζήση, Αθήνα 1989.

Θωμόπουλος Θεόδωρος: Το Αγρίνιο από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Αθήνα 1954.

Τέλωνας Χαρ.Νικόλαος: Οι Πρόμαχοι της Πατρίδος. Βαλτινοί Αγωνιστές του '21.

Έκδοση: Ιεραποστολικού Συλλόγου Αμφιλοχίας «Ο Κυρηναίος», Αμφιλοχία 2004.

Καρακώστα-Αηδόνη Αλεξάνδρα: Κλέφτες και αρματολοί του ορεινού Βάλτου. Η

δράση και η προσφορά τους. Αγρίνιο 2004.

Κολόμβας Αθ. Νικόλαος: Μεσολόγγι (1821-1829). Οι αθάνατοι πρόμαχοι. Εκδοτική

Άλφα, Αθήνα 1998.

Τσατσάνης Μιλ. Γεώργιος: Δυτικορουμελιώτες Αγωνιστές του 1821, τ.1. Εκδόσεις

Βεργίνα, Αθήνα 2005.

Παρουσία. Επιθεώρηση Λόγου και Τέχνης. Τριμηνιαία Έκδοση της Ένωσης

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, τ.28, Απρίλιος-Ιούνιος 2004.

 

 

 

Πεζογράφος και κριτικός. Γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1914. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών, 1942, ενώ παράλληλα παρακολουθούσε και μαθήματα ελληνικής και γαλλικής φιλολογίας. Εργάστηκε από το 1936 έως το 1960 στην Κεντρική Υπηρεσία τού Υπουργείου Παιδείας, και  από το 1960 έως το 1968  στην Αρχαιολογική Υπηρεσία τής Προεδρίας τής Κυβερνήσεως, απ' όπου θα απολυθεί από το τότε καθεστώς, για ν' αποκατασταθεί το 1974. Η πνευματική του δράση υπήρξε πολυσχιδής, τόσο από πλευράς διδασκαλικής όσο και συγγραφικής. Οι εφημερίδες τού Αγρινίου «Φως», «Νέα Εποχή» κ.ά. θα φιλοξενήσουν τις πρώτες του πεζογραφικές προσπάθειες, ενισχύοντας την αυτοπεποίθηση τού νεαρού τότε μαθητή. Μετά την εγκατάστασή του στην Αθήνα θα εξακολουθήσει να αναζητά την λογοτεχνική του ταυτότητα συμμετέχοντας σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, και δημοσιεύοντας έργα του σε εβδομαδιαία περιοδικά, όπως «Εβδομάς», «Ξεκίνημα», «Έσπερος» κ.ά. Η επίσημη είσοδός του στην ελληνική λογοτεχνία γίνεται με τη συλλογή διηγημάτων «Στην καινούρια μας γειτονιά» (1944). Ακολουθεί μια πληθώρα έργων που περιλαμβάνουν από διηγήματα και μυθιστορήματα, μέχρι εμβριθή μελετήματα και κριτικά δοκίμια. Καίρια στάθηκε η συμβολή του, ως  επιμελητής ύλης και συντάκτης,  στην ολοκλήρωση τής Μεγάλης Εγκυκλοπαίδειας τής Νεοελληνικής Λογοτεχνίας τού Χάρη Πάτση. Δίδαξε, ακόμη, Ιστορία τής Λογοτεχνίας και του θεάτρου σε Καλλιτεχνικές και Δημοσιογραφικές Σχολές, και χρημάτισε  Διευθυντής Σύνταξης της έγχρωμης Εγκυκλοπαίδειας «Για σας παιδιά».Έλαβε πολλές και σημαντικές διακρίσεις, όπως λογοτεχνικά βραβεία και τιμητικούς επαίνους. Αξίζει να αναφέρουμε τα ακόλουθα: μετάλλιο Πνευματικού Κέντρου Δήμου Αγρινίου 20 Μαΐου 1984 . Αναμνηστικό μετάλλιο Εθνικής Αντίστασης 1941-1945, 20 Οκτωβρίου 1987. Μετάλλιο Λαογραφικού Μουσείου Αιτωλίας, 1991. Από την πληθωρική του εργογραφία μνημονεύουμε  τα διηγήματα «Ο δρόμος τής Χαραυγής» 1953, «Καλή σου νύχτα, Ιβάν»  κρατικό βραβείο, 1987^.το μυθιστόρημα «Κάτω από το βλέμμα τού θεού» βραβευμένο από το περιοδικό «Μορφές» τής θεσ/νίκης, 1950^. τα μελετήματα « Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος, ο ποιητής, ο πεζογράφος, ο κριτικός» 1951, «Λυρικοί της Ρούμελης» 1952,  «Συμπληρώματα στην Παγκόσμια Ιστορία της Λογοτεχνίας του Έρβιν Λάατς και στην Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Ηλία Βουτιερίδη» 1966 και 1976^. τα παιδικά «Τα σήμαντρα της Αγια-Σοφιάς», «Δέκα άνθρωποι» 1956, «Ανθολογία Ελληνικού Παιδικού Διηγήματος» με τη συνεργασία τού 'Αλκη Τροπαιάτη, 7 τόμοι, 1956-1979.

  ΠΗΓΕΣ

 

Αιτωλοακαρνανική και Ευρυτανική Εγκυκλοπαίδεια, τ.2^ος. Εκδότης-Διευθυντής

Συντάξεως: Ιωάννης Ν. Κουφός.

Ανθολογία Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών. Ποιητές-Πεζογράφοι 1821-2002. Ένωση

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, Αθήνα 2002.

Η Αιτωλοακαρνανία στη Νεοελληνική Λογοτεχνία. Πρακτικά Λογοτεχνικού

Συνεδρίου (Μεσολόγγι 5-7 Νοεμβρίου 2004). Αιτωλική Πολιτιστική Εταιρεία (ΑΙ.ΠΟ.Ε), Αθήνα 2005.

Η Αιτωλοακαρνανία στα Γράμματα και στις Τέχνες τον 20^ο αιώνα (Ποίηση-

Πεζογραφία-Δοκίμιο-Εικαστικά-Λαογραφία). Ένωση Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών (Ε.Α.Λ), Αθήνα 2004.

Θωμόπουλος Θεόδωρος: Το Αγρίνιο από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Αθήνα 1954.

Καψάλης Ευθ. Γιώργος: Προσωπικότητες της Ρούμελης. Αθήναι 1970.

Μαθητεία: Βιογραφίες Νεοελλήνων Λογοτεχνών. Εκδόσεις Γιάννη Ρίζου.

Μπαρχαμπάς Αριστείδης: Το Αγρίνιο Κάποτε. Λεύκωμα. Εκδόσεις ERGO. Αθήνα

2003.

Παρουσία. Επιθεώρηση Λόγου και Τέχνης. Τριμηνιαία Έκδοση της Ένωσης

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, τ.4, Απρίλιος-Μαϊος-Ιούνιος 1998.

Παρουσία. Επιθεώρηση Λόγου και Τέχνης. Τριμηνιαία Έκδοση της Ένωσης

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, τ.9, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 1999.

Ρίζα Αγρινιωτών. Περιοδική Έκδοση του «Συλλόγου των εν Αθήναις Αγρινιωτών»,

τ.35, Σεπτέμβριος 1999.

Ρίζα Αγρινιωτών. Περιοδική Έκδοση του «Συλλόγου των εν Αθήναις Αγρινιωτών»,

τ.66, Ιούλιος-Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2007.

Ηλεκτρονική διεύθυνση: www.epoxi.gr