ΓΕΝΕΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ ΙΑΤΡΟΣ - ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΣ - ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΟΥ '21

Νομομαθής και πολιτικός. Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1814 και ήταν αδερφός τού Ζηνόβιου Βάλβη. Σπούδασε νομικά στην Πίζα. Εργάστηκε στο δικαστικό σώμα και το 1872 ανακηρύχτηκε πρόεδρος του Αρείου Πάγου. Το 1875 διετέλεσε πρόεδρος του ειδικού δικαστηρίου που δίκασε τον υπουργό Ιωάννη Βλασσόπουλο για την υπόθεση των «Σιμωνιακών». Το 1886, μετά την παραίτηση του Θεόδωρου Δηλιγιάννη, σχημάτισε βραχύβια υπηρεσιακή κυβέρνηση κατόπιν παρακλήσεως του βασιλιά Γεωργίου Α΄. Τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Σωτήρα^. απεβίωσε στην Αθήνα το 1892.

ΠΗΓΕΣ

Ιστορία του Ελληνικού Έθνους: Νεώτερος Ελληνισμός από 1881 ως 1913, τ.ΙΔ.

Εκδοτική Αθηνών, Αθήναι 1977.

Αιτωλοακαρνανική και Ευρυτανική Εγκυκλοπαίδεια, τ.2^ος. Εκδότης-Διευθυντής

Συντάξεως: Ιωάννης Ν. Κουφός.

Κολόμβας Αθ. Νικόλαος: Μεσολόγγι (1821-1829). Οι αθάνατοι πρόμαχοι. Εκδοτική

Άλφα, Αθήνα 1998.

Μακρυδημήτρης Αντώνης: Οι Πρωθυπουργοί της Ελλάδος 1828-1997. Εκδόσεις

Ι.Σιδέρης, Αθήνα 1997.

Κουζέλης Π. Απόστολος: Οι Αιτωλοακαρνάνες Πρωθυπουργοί. Αθήνα 2000.

Κόρη τού Μιχαήλ Μπέλλου. Γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1884. Το 1908, παντρεύτηκε τον φιλόλογο καθηγητή από το Άργος, Νικόλαο Γκινόπουλο. και με την εμπνευσμένη συμπαράσταση της, τον ανέδειξε σε σημαντικό συγγραφέα και ιστορικό. Το 1914 εγκαταστάθηκε οριστικά στην Αθήνα.  Με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου, άρχισε το πλούσιο κοινωνικό της έργο. Ως εθελόντρια αδελφή, έτρεχε με αφοσίωση και στοργή σε όλα τα νοσοκομεία και προσέφερε τις πολύτιμες υπηρεσίες της. Μετά δε την καταστροφή τής Μ. Ασίας, επιδιδόταν με πάθος στη σωτηρία των απροστάτευτων ανηλίκων, συγκεντρώνοντας και φροντίζοντας τα ορφανά κι εγκαταλελειμμένα παιδιά. Πρωτοστάτησε, ακόμη, στη δημιουργία τού Ορφανοτροφείου Θηλέων Εθνικής Στέγης, το οποίο ιδρύθηκε στη Νέα Σμύρνη. Συμμετείχε, επίσης, ως μέλος στο Διοικητικό Συμβούλιο τού «Συνδέσμου για τα δικαιώματα της γυναίκας». Κύριος, όμως, σκοπός της παρέμενε πάντα η περίθαλψη του ανηλίκου και απροστάτευτου παιδιού. Με τις άοκνες κι αποτελεσματικές της προσπάθειες δημιούργησε τα παιδικά Δικαστήρια και την πρώτη Εταιρεία Προστασίας Ανηλίκων τής Ελλάδας, στην οποία προέδρευσε από την ίδρυση της, αμισθί κι ανιδιοτελώς. Για τη μεγάλη προσφορά της στην κοινωνία η Ακαδημία Αθηνών τη βράβευσε κι ο τότε βασιλέας Παύλος τής απένειμε το «Χρυσό Σταυρό τού Βασιλικού Τάγματος της Ευοποιΐας».

Δικηγόρος . Γεννήθηκε το 1903 στο Αγρίνιο . Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και άσκησε τη δικηγορία. Διετέλεσε δήμαρχος Αγρινίου  κατά το διάστημα 1924 - 1942. Επί των ημερών του ιδρύθηκε το Πρωτοδικείο στην πόλη, κατασκευάστηκαν τα δημοτικά σφαγεία, το δημοτικό νεκροταφείο, ιδρύθηκε Ωδείο με πλήρη εξοπλισμό, αναδιοργανώθηκε η Φιλαρμονική και έγινε η διαμόρφωση της πλατείας «Σιντριβανίου» (Παναγοπούλου). Προς τιμήν του έχει ονομαστεί κεντρικός δρόμος τής πόλης.

ΠΗΓΕΣ

Αιτωλοακαρνανική και Ευρυτανική Εγκυκλοπαίδεια, τ.1^ος. Εκδότης-Διευθυντής

Συντάξεως: Ιωάννης Ν. Κουφός.

Γερολυμάτος Σπ.Γεράσιμος: Αγρίνιο.Δρόμοι που γράφουν ιστορία. Εκδόσεις

Δ.Μπακής, Αγρίνιο 2004.

Θωμόπουλος Θεόδωρος: Το Αγρίνιο από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Αθήνα 1954.

Μορφές του Τόπου. Δωρητές-Ευεργέτες: Κείμενα-Επιμέλεια: Ιωάννης Κωστάκης.

Εκπαιδευτικό Μορφωτικό Ίδρυμα Αγρινίου «Παλλάδιο», Αγρίνιο 2003.

Εφημερίδα Αιτωλοακαρνανικός Τύπος. Μαϊος 2008.