ΧΑΣΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΩΡΗΤΗΣ

 

  Από γονείς Μεσολογγίτες γεννήθηκε ο Δημοσθένης Βουτυράς, στις 25 Μαρτίου τού 1872, πάνω στο πλοίο που τους μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί παρέμειναν για τρία χρόνια^. έπειτα μετέβησαν στο Μεσολόγγι ,και τελικά εγκαταστάθηκαν στον Πειραιά, όπου ο πατέρας του διορίσθηκε συμβολαιογράφος.
Η ραγδαία επιδείνωση της υγείας του μικρού Βουτυρά, λόγω των συχνών κρίσεων επιληψίας, θα τον υποχρεώσει να διακόψει τη φοίτησή του στο Γυμνάσιο και να γίνει αυτοδίδακτος. Βρίσκει διέξοδο στη συγγραφή, όπου προσπαθεί να διοχετεύσει τη σφύζουσα ζωτικότητα του πνεύματός του^. όμως,  η χρεοκοπία και η, ως απότοκο αυτής, αυτοκτονία τού πατέρα του θα τον αναγκάσουν να εγκαταλείψει τα συγγραφικά του όνειρα και να εργασθεί σκληρά για την επιβίωσή του. Οι άθλιες συνθήκες ζωής και εργασίας του θα τον φέρουν σε επαφή με την ψυχολογία των ανθρώπων του μόχθου και της βιοπάλης, καθιστώντας τον ως ένας από τους γνήσιους εκπροσώπους του ρεαλιστικού διηγήματος στην Ελλάδα. Διηγείται με απλότητα, φυσικότητα και εντιμότητα για ανθρώπινους τύπους που συνάντησε στις πειραιώτικες φτωχογειτονιές, στις ταβέρνες, στις φάμπρικες^. για όλους εκείνους τους απόκληρους που η ζωή τους είναι με δάκρυ, πόνο και βάσανα. Τα πρώτα του διηγήματα δημοσίευσε στο πειραιώτικο «Περιοδικό». Για το όλο του συγγραφικό έργο τού απονεμήθηκε το «Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών». Από το 1901 μέχρι το 1950, δημοσίευσε 30 τόμους  με περισσότερα από 400 διηγήματα. Τα πλέον αξιόλογα των οποίων είναι: «Παπάς ειδωλολάτρης»,1920, «Οι αλανιάρηδες»,1921, «Το γκρέμισμα των Θεών,1922, «Ο θρήνος των βοδιών»,1923, «Αριστοκρατική γειτονιά»,1924, «Μέσα στους ανθρωποφάγους»,1927, «Στους άγνωστους θεούς»,1927, «Ύστερα από εκατομμύρια χρόνια»,1932, «Ο έρωτας στους τάφους»,1943, και τα μυθιστορήματα «Το σπίτι των ερπετών», 1933, και «Τρικυμίες», 1945.

 

 

Κώνστας Κ.Σ.: Άπαντα. Όσα βρέθηκαν, τ.6^ος. Φιλολογικά Κείμενα Δημοσιευμένα: Απο

1 Μαρτίου 1968 Ως 31 Οκτωβρίου 1978. Επιμέλεια Θ.Μ.Πολίτης. Εκδόσεις Μαυρίδης, Αθήνα 1994.

Τα Αιτωλικά. Περιοδική Έκδοση της Αιτωλικής Πολιτιστικής Εταιρείας (ΑΙ.ΠΟ.Ε.),

τ.3^ο, Αθήνα Ιούλιος-Δεκέμβριος 2004.

Τα Αιτωλικά. Περιοδική Έκδοση της Αιτωλικής Πολιτιστικής Εταιρείας (ΑΙ.ΠΟ.Ε.),

τ.7^ο, Αθήνα Ιούλιος-Δεκέμβριος 2006.

 

 

 

Γεννήθηκε στον Αστακό. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Πάντειο. Από το 1954 δημοσιογράφησε σε πολλές γνωστές αθηναϊκές εφημερίδες, και διετέλεσε διευθυντής του περιοδικού «Ναυτιλιακά Νέα». Έλαβε συνεντεύξεις από σημαντικές προσωπικότητες τού καιρού του, μεταξύ των οποίων και ο τότε πάπας. Συμμετείχε, ακόμη, σε αρκετές δημοσιογραφικές αποστολές στο εξωτερικό, και ήταν επί σειρά ετών μέλος τού Δ.Σ. τής ΕΣΗΕΑ. Έχει γράψει τη μελέτη «Ο Τύπος τού έτους 2000», το ταξιδιωτικό «Ρωσία, ο γίγας με τις ανοιχτές πληγές» και τα διηγήματα «Αληθινός και ψεύτικος κόσμος», «Ιστορίες από τον Αστακό» κ.ά. Τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο του Δήμου Αθηναίων και εκείνο τού «Κυρίλλου και Μεθοδίου» τού βουλγαρικού Πρακτορείου Ειδήσεων, καθώς και με το ειδικό χρυσό σοβιετικό μετάλλιο του «Αστροναύτη Γκαγκάριν».  

 

 

Ανθολογία Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών. Ποιητές-Πεζογράφοι 1821-2002. Ένωση

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, Αθήνα 2002.

Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Πρόσωπα-Έργα-Ρεύματα-Όροι. Εκδόσεις

Πατάκη, Αθήνα 2008.

 

 

Γεννήθηκε στον Πειραιά, αλλά μεγάλωσε και έζησε στο Αγρίνιο. Παντρεύτηκε με τον δικηγόρο Δημήτρη Βότση, που διετέλεσε και δήμαρχος Αγρινίου. Φοίτησε στη Σχολή Καλογραιών Αθηνών, όπου διδάχτηκε ξένες γλώσσες. Απέκτησε δίπλωμα γαλλικής Φιλολογίας. Στον πόλεμο του '40 υπηρέτησε ως εθελόντρια νοσοκόμος στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αγρινίου. Διετέλεσε και πρόεδρος του Σωματείου «Φανέλα τού στρατιώτη». Για τις υπηρεσίες τις αυτές τιμήθηκε με το «Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων», το 1950. Συμμετείχε, επίσης, στο Δ.Σ. πολλών ιδρυμάτων και κοινωφελών σωματείων. Μαθήτρια, ακόμη, άρχισε να γράφει και να δημοσιεύει ποιήματά της σε εφημερίδες και περιοδικά της Αθήνας και της επαρχίας. Πραγματοποίησε διαλέξεις και ομιλίες και έγινε μέλος τής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Ποιητικές της συλλογές είναι: «Μενεξέδες», «Μία φλόγα από τριαντάφυλλα» και «Γλυκιές μου αγάπες» .

ΠΗΓΕΣ 

 

Ανθολογία Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών. Ποιητές-Πεζογράφοι 1821-2002. Ένωση

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, Αθήνα 2002.

Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Πρόσωπα-Έργα-Ρεύματα-Όροι. Εκδόσεις

Πατάκη, Αθήνα 2008.

Παρουσία. Επιθεώρηση Λόγου και Τέχνης. Τριμηνιαία Έκδοση της Ένωσης

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, τ.15, Ιανουάριος-Μάρτιος 2001.

Ρίζα Αγρινιωτών. Περιοδική Έκδοση του «Συλλόγου των εν Αθήναις Αγρινιωτών»,

τ.1, Δεκέμβριος 1989.

Ρίζα Αγρινιωτών. Περιοδική Έκδοση του «Συλλόγου των εν Αθήναις Αγρινιωτών»,

τ.52, Μάρτιος 2004.

Τα Αιτωλικά. Περιοδική Έκδοση της Αιτωλικής Πολιτιστικής Εταιρείας (ΑΙ.ΠΟ.Ε.),

τ.7^ο, Αθήνα Ιούλιος-Δεκέμβριος 2006.

 

 

 

 

Ποιητής, κριτικός και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στη Ναύπακτο το 1895. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και πολιτικές επιστήμες στην Ιένα τής Γερμανίας. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε πολλές αθηναϊκές εφημερίδες. Ως ανταποκριτής «εντύπων», επισκέφτηκε πολλά μέρη τού κόσμου. Διετέλεσε, για πολλά χρόνια, νομάρχης σε διάφορα διαμερίσματα τής Ελλάδας, και έφθασε ως τον βαθμό τού Γεν. Επιθεωρητή Νομαρχών. Ήταν αδελφός τού Γεωργίου Αθανασιάδη-Νόβα. Πέθανε στην Κέρκυρα το 1961.Υπήρξε ένας πολύπλευρος στοχαστής και πλατιά μορφωμένος διανοητής. Έγραψε ποίηση, ταξιδιωτικές εντυπώσεις, κριτικές κ.ά. Το ποιητικό του έργο διακρίνεται για την τρυφερότητα, τον αυθορμητισμό και τον πηγαίο λυρισμό του. Οι ταξιδιωτικές του εντυπώσεις είναι έμπλεες από αδρές και όμορφες περιγραφές. Ενώ οι θεατρικές κριτικές και τα άλλα του μελετήματα ξεχωρίζουν για την αντικειμενικότητα, τη λιτότητα τού ύφους, καθώς και για τον πλούτο των στοιχείων που παρατίθενται σ' αυτά. Από το πλούσιο έργο του άξια ιδιαίτερης επισημάνσεως είναι: η ποιητική συλλογή «Λουλούδια στα μαλλιά της», το ταξιδιωτικό «Ένα μήνα στον Βόρ.Πόλο», οι μελέτες «Διονύσιος Σολωμός, η ηθική μεγαλοφυΐα», «Κωστής Παλαμάς, ποιητής ελέω θεού», «Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, το Πάσχα τής Λογοτεχνίας μας», καθώς και τα θεατρικά πονήματα «Θεατρικά μελετήματα» και «Αθηνα^.ι^.κή δραματουργία»^. το τελευταίο ,μάλιστα, τιμήθηκε με το «Βραβείο των Δώδεκα».

ΠΗΓΕΣ

 

Αιτωλοακαρνανική και Ευρυτανική Εγκυκλοπαίδεια, τ.1^ος. Εκδότης-Διευθυντής

Συντάξεως: Ιωάννης Ν. Κουφός.

Ανθολογία Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών. Ποιητές-Πεζογράφοι 1821-2002. Ένωση

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, Αθήνα 2002.

Η Αιτωλοακαρνανία στα Γράμματα και στις Τέχνες τον 20^ο αιώνα (Ποίηση-

Πεζογραφία-Δοκίμιο-Εικαστικά-Λαογραφία). Ένωση Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών (Ε.Α.Λ), Αθήνα 2004.

Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Πρόσωπα-Έργα-Ρεύματα-Όροι. Εκδόσεις

Πατάκη, Αθήνα 2008.

Μαθητεία: Βιογραφίες Νεοελλήνων Λογοτεχνών. Εκδόσεις Γιάννη Ρίζου.

Ναυπακτιακά. Περιοδική Έκδοση Εταιρείας Ναυπακτιακών Μελετών. Τόμος Θ'.

Πρακτικά Β'Συνάντησης-Ναυπακτιακός Τύπος Ιστορικολαογραφικές Μελέτες, Αθήνα 1999.

Ναυπακτιακά. Περιοδική Έκδοση Εταιρείας Ναυπακτιακών Μελετών. Τόμος Η'.

Η συμβολή του Θεμιστοκλή Αθανασιάδη Νόβα στην ταξιδιωτική λογοτεχνία. Ανάτυπο, Αθήνα 1996.

Παρουσία. Επιθεώρηση Λόγου και Τέχνης. Τριμηνιαία Έκδοση της Ένωσης

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, τ.18, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2001.

Χρονικό του 20^ου αιώνα. Εκδόσεις Δομική.