ΚΟΠΕΛΟΣ ΝΙΚΟΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ ΤΟΥ 21

Από τους Χαλκιόπουλους. Έλαβε μέρος στις μάχες Λαγάδας, Μακρυνόρους και Κομποτίου, Άρτας, Σταυρού Βουλγαρελίου, Τζουμέρκων και Πλάκας υπό τον Ανδρέα Ίσκο. Μετά ακολούθησε τον Σουλιώτη οπλαρχηγό Γιαννούση Πανομάρα υπό την αρχηγία τού Κίτσου Τζαβέλα στις μάχες τής Αμπλιανής, τού Αγίου Ηλία και των Σαλώνων, καθώς και στις πολιορκίες του Μεσολογγίου όπου σκοτώθηκαν δύο αδέλφια του πατέρα του, ο ένας στο Μεσολόγγι και ο άλλος στον Ντολμά. Βγήκε σώος από τη φοβερή νύχτα τής εξόδου και μαζί με τον Γιαννούση Πανομάρα εντάχθηκαν στο Σώμα τού Γ. Καραϊσκάκη , πολεμώντας στην Αράχοβα και το Δίστομο. Αργότερα, πολέμησε στην Αθήνα υπό τον Κίτσο Τζαβέλα. Όταν, με τον ερχομό του Καποδίστρια, συστήθηκαν 20 ελαφρά τάγματα, κατετάγη και ο ίδιος ως απλός στρατιώτης, υπηρετώντας μέχρι το 1832 οπότε και απολύθηκε.

ΠΗΓΕΣ

Τέλωνας Χαρ.Νικόλαος: Οι Πρόμαχοι της Πατρίδος. Βαλτινοί Αγωνιστές του '21.

Έκδοση: Ιεραποστολικού Συλλόγου Αμφιλοχίας «Ο Κυρηναίος», Αμφιλοχία 2004.

Τσατσάνης Μιλ. Γεώργιος: Δυτικορουμελιώτες Αγωνιστές του 1821, τ.1. Εκδόσεις

Βεργίνα, Αθήνα 2005.

Ο μεγαλύτερος γιος τού Μεγαπάνου. Γεννήθηκε στο Βραχώρι το 1794. Από πολύ μικρός, με χρήματα του πλούσιου πατέρα του, συγκρότησε σώμα αρματολών και το συντηρούσε μόνος του. Συνήθως ήταν προσκολλημένος με τους Βραχωρίτες του στους σχηματισμούς τού Καραϊσκάκη, τον οποίο θαύμαζε και λάτρευε σαν θεό. την έξοδο του Μεσολογγίου πιάστηκε αιχμάλωτος και μεταφέρθηκε στην Άρτα, όπου συναντήθηκε με τον πατέρα του στο ίδιο κελί. Όταν τον άλλο χρόνο τον μετέφεραν οι Τούρκοι στον Αστακό, δραπέτευσε, ανασυγκρότησε ομάδα κι ενώθηκε με τον Καραϊσκάκη, που είχε τότε το στρατόπεδό του στο Δραγάμεστο. Πέθανε στο Αγρίνιο το 1860.

 ΠΗΓΕΣ

Διονυσάτος Γρ. Ιωάννης: Βραχώρι 11 Ιουνίου 1821. Οι Αθάνατοι Αγωνιστές. Αγρίνιο

2006.

Θωμόπουλος Θεόδωρος: Το Αγρίνιο από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Αθήνα 1954.

Τσατσάνης Μιλ. Γεώργιος: Δυτικορουμελιώτες Αγωνιστές του 1821, τ.1. Εκδόσεις

Βεργίνα, Αθήνα 2005.

Από το Μπονίκεβο(Πετρώνα). Ανήκε σε μία από τις επιφανέστερες οικογένειες του Βάλτου. Μυημένος στη Φιλική Εταιρεία, συμμετείχε στις μάχες Καρπενησίου, Μακρυνόρους, Σταυρού και Αλωνίων.

 ΠΗΓΕΣ

Από τη Λεπενού. Μαζί με τον αδελφό του Κώστα έλαβαν μέρος στις μάχες Λαγκάδας, Μακρυνόρους, Κομποτίου, Πέτα-όπου σκοτώθηκε ο οπλαρχηγός Γ. Σκαρμίντζος- Άρτας, Βουλγαρελίου, καθώς και στην πολιορκία τού Μεσολογγίου και στην έξοδο^. βγήκαν σώοι με άλλους Λεπενιώτες και πήγαν στη Δερβέκιστα, όπου συναντήθηκαν με τον Καραϊσκάκη και τέθηκαν υπό τις διαταγές του, πολεμώντας στην Αράχοβα και την Αθήνα.

Δημογέροντας και πρώτος δήμαρχος Ναυπάκτου (Ναυπακτίδος μετά την απελευθέρωση) την περίοδο 1838-1839 και το 1844. Εξελέγη, επίσης, εκ των πληρεξουσίων της δυτικής Ελλάδας στην Εθνοσυνέλευση του 1831. 

ΠΗΓΗ

Μητρώο Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών 1822-1935. Έκδοση Βουλής

των Ελλήνων. Διεύθυνση Διοικητικού Τμήμα Μητρώου Βουλευτών, Αθήνα 1986.

Βαρδακουλάς Γιάννης, Παναγιωτόπουλος Θωμάς: Το Οδοιπορικό του Δήμου

Ναυπάκτου. Έκδοση Δήμου Ναυπάκτου.

Η Δάφνη. Περιοδική Έκδοση του Πνευματικού Ομίλου Δαφνιωτών Ναυπακτίας,

τ.11^ο, Αθήνα 2002.

Φιλολογικό ψευδώνυμο του λογοτέχνη Δημήτρη Δημητριάδη. Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1886, καταγόμενος από την πλευρά τής μητέρας του από την οικογένεια Δροσίνη, η οποία συγγένευε με την οικογένεια Παλαμά. Μετά τις νομικές του σπουδές στην Αθήνα, όπου αναγορεύθηκε  σε διδάκτορα, άσκησε το επάγγελμα του συμβολαιογράφου. Από νέος ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία^. ως στενός, μάλιστα, συνεργάτης τού φιλολογικού περιοδικού «Νουμάς» αγωνίστηκε με θέρμη για την επικράτηση της δημοτικής. Έδρασε, επίσης,  μέσω των περιοδικών «Γράμματα», «Νέα Εστία» κ.α. Συνεργάστηκε στο «Ημερολόγιο τής Μεγάλης Ελλάδος» τού Δροσίνη, ενώ δίδαξε ιστορία τής νεοελληνικής λογοτεχνίας στη σχολή ελευθέρων σπουδών τού "Ασκραίου". Ασχολήθηκε με όλα τα είδη τού λόγου, και ιδίως με την ποίηση- αναδεικνυόμενος σε δεξιοτέχνη τού στίχου. Συγκερνώντας το λαϊκό πνεύμα τής δημοτικής παράδοσης με τη νεορομαντική λυρικότητα, καταπιάνεται με την απόδοση ενός κόσμου εμπνευσμένου από τη ζωή και τις αγωνίες των απλών ανθρώπων, ενός κόσμου τόσο ζωντανού όσο η αναπόληση ενός ονείρου. Δεν δίστασε, μάλιστα, να γίνει και ο ίδιος φορέας προοδευτικών ιδεών, εντασσόμενος στον χώρο τού σοσιαλισμού. Στο πλούσιο ανθολόγιο των έργων του ανήκουν η συλλογή μελετών «Φαντασία και Ποίηση» 1935^. οι ποιητικές συλλογές «Τα τραγούδια του Απρίλη» 1919, «Ύμνοι» 1921, «Στο γύρισμα της ρίμας» 1925, «Λυρικά χρώματα» 1930, «Τετράμετρα» 1953^. το μυθιστόρημα «η πολιορκία μιας ζωής» κ.ά.

 ΠΗΓΕΣ

Από την Αμβρακιά. Αδελφός των ανωτέρω(Γεωργίου, Δημήτρη). Υπερασπιζόμενος το Αιτωλικό προβιβάστηκε το 1825 σε αντιστράτηγο. Στις 25 Μαρτίου 1826, δεκαπέντε μέρες προ της εξόδου, όταν το Βασιλάδι και ο Ντολμάς είχαν πέσει στα χέρια τού εχθρού, πραγματοποιήθηκε η φοβερή επίθεση κατά της Κλείσοβας^. 3000 άνδρες τού Κιουταχή και, μετά από λίγο, άλλοι τόσοι τού Ιμπραήμ χάθηκαν στο πεδίο τής μάχης. Σ' αυτή την ηρωική νίκη, ανάμεσα στους 120 γενναίους που υπερασπίστηκαν τη νησίδα ήταν και ο Γεροθανάσης, ο οποίος άφησε εκεί την τελευταία του πνοή προς χάριν τής πατρίδας.

 ΠΗΓΕΣ

Αιτωλοακαρνανική και Ευρυτανική Εγκυκλοπαίδεια, τ.2^ος. Εκδότης-Διευθυντής

Συντάξεως: Ιωάννης Ν. Κουφός.

Κουφός Ν. Γιάννης: Ο Κήπος των Ηρώων. Ιστορικό οδοιπορικό στον Κήπο των

Ελεύθερων Πολιορκημένων στο Μεσολόγγι. Αιτωλική Πολιτιστική Εταιρεία

(ΑΙ.ΠΟ.Ε). Αθήνα 2007.

Τέλωνας Χαρ.Νικόλαος: Οι Πρόμαχοι της Πατρίδος. Βαλτινοί Αγωνιστές του '21.

Έκδοση: Ιεραποστολικού Συλλόγου Αμφιλοχίας «Ο Κυρηναίος», Αμφιλοχία 2004.

Τσατσάνης Μιλ. Γεώργιος: Δυτικορουμελιώτες Αγωνιστές του 1821, τ.1. Εκδόσεις

Βεργίνα, Αθήνα 2005.

Διονυσάτος Γρ. Ιωάννης: Βραχώρι 11 Ιουνίου 1821. Οι Αθάνατοι Αγωνιστές. Αγρίνιο

2006.

Χαραλαμπόπουλος Δ. Χαράλαμπος: Οι Αιτωλοακαρνάνες το '21. Ονομαστικοί

Κατάλογοι Συνταξιούχων (Με ονοματολογικές παρατηρήσεις). Εταιρεία Ναυπακτιακών Μελετών. Επιστημονική Βιβλιοθήκη. Αθήνα 2002.