ΛΟΥΡΟΣ Κ. ΝΙΚΟΛΑΟΣ 1898-1986 ΥΦΗΓΗΤΗΣ ΜΑΙΕΥΤΙΚΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

 

Καταγόμενος από το Καστράκι Βάλτου, γεννήθηκε το 1916 στην Τρίπολη, όπου υπηρετούσε ο πατέρας του ως τοπογράφος. Σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και σταδιοδρόμησε ως διευθυντής τού Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Αθηνών. Στα Γράμματα εμφανίστηκε το 1940 με τη συλλογή ποιημάτων «Κάιν και Άβελ». Ακολούθησαν οι συλλογές «Η πολιτεία τής νύχτας»,1943, «Ω, γλυκό μου έαρ», 1944, «Το τραγούδι των πέντε ανέμων», 1947, «Το μικρό μου σύμπαν» (Κρατικό βραβείο ποίησης)1969 κ.ά. Το σύνολο της ποιητικής του δημιουργίας εκδόθηκε σε δύο τόμους: «Τα ποιήματα, 1940-1966» και «Ποιήματα, 1967-1979». Ασχολήθηκε, παράλληλα, με τη δοκιμιογραφία, τις μελέτες και την κριτική. Εξέδωσε, ακόμη, το μονόπρακτο θεατρικό έργο «Ο άλλος τής ωραίας μοναξιάς», 1969.  

 

 

Ανθολογία Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών. Ποιητές-Πεζογράφοι 1821-2002. Ένωση

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, Αθήνα 2002.

Η Αιτωλοακαρνανία στα Γράμματα και στις Τέχνες τον 20^ο αιώνα (Ποίηση-

Πεζογραφία-Δοκίμιο-Εικαστικά-Λαογραφία). Ένωση Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών (Ε.Α.Λ), Αθήνα 2004.

Παρουσία. Επιθεώρηση Λόγου και Τέχνης. Τριμηνιαία Έκδοση της Ένωσης

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, τ.28, Απρίλιος-Ιούνιος 2004.

Ρίζα Αγρινιωτών. Περιοδική Έκδοση του «Συλλόγου των εν Αθήναις Αγρινιωτών»,

τ.32, Δεκέμβριος 1998.

Ρίζα Αγρινιωτών. Περιοδική Έκδοση του «Συλλόγου των εν Αθήναις Αγρινιωτών»,

τ.33, Μάρτιος 1999.

 

 

 

 

Νομικός, δημοσιογράφος, ακαδημα^.ι^.κός, υπουργός, πρωθυπουργός και λογοτέχνης ,γνωστός με το φιλολογικό ψευδώνυμο Γεώργιος Αθάνας. Γεννήθηκε το 1893 στη Ναύπακτο. Καταγόταν από παλιά αρχοντική ηπειρώτικη οικογένεια. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών, και για πολλά χρόνια έζησε στην Ιταλία, όπου μελέτησε την ιταλική λογοτεχνία.  Αρχικά ασχολήθηκε με τη δικηγορία, και ταυτόχρονα, δημοσιογραφούσε στις εφημερίδες «Ακρόπολις», «Πολιτεία» και «Νέος Κόσμος» . Ακολουθώντας την οικογενειακή του παράδοση, αναμείχθηκε με την πολιτική, και το 1926 εκλέγεται για πρώτη φορά βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με το κόμμα  των Ελευθεροφρόνων τού Ιωάννη Μεταξά. Δεν έπαυσε να τιμάται με τη βουλευτική έδρα τού νομού Αιτωλοακαρνανίας, από το 1932 έως το 1964, όντας αρχικά μέλος τού Προεδρικού κόμματος τού Γεωργίου Καφαντάρη, εν συνεχεία τού κόμματος των Φιλελευθέρων τού Σοφοκλή Βενιζέλου, και τέλος τής Ενώσεως Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου. Διετέλεσε υπουργός Εσωτερικών, Παιδείας, Βιομηχανίας, Κοινωνικής Προνοίας, Προεδρίας τής Κυβερνήσεως κ.ά. στις κυβερνήσεις  Νικολάου Πλαστήρα, Θεμιστοκλή Σοφούλη, Σ. Βενιζέλου και Γ. Παπανδρέου. Το 1936 εξελέγη αντιπρόεδρος, και το 1964 πρόεδρος της Βουλής. Στις 15 Ιουλίου 1965, ενώ το πολιτικό σκηνικό τής Ελλάδας δοκιμαζόταν λόγω τής διαμάχης μεταξύ του Γεωργίου Παπανδρέου και των «Ανακτόρων», ο Γεώργιος Αθανασιάδης-Νόβας θα ορκιστεί πρωθυπουργός, αίροντας τη στήριξή του  από την κυβέρνηση τού Γ. Παπανδρέου. Στιγματίστηκε, έτσι, ως ο πρώτος «Πρωθυπουργός τής Αποστασίας». Η Κυβέρνησή του απέτυχε να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης και παραιτήθηκε.  Αποτυχημένη θα είναι και η τρίτη(μετά τον Ηλία Τσιριμώκο) απόπειρα σχηματισμού κυβέρνησης υπό τον Στέφανο Στεφανόπουλο (1965-66), στην οποία ο Γεώργιος Αθανασιάδης-Νόβας διετέλεσε αντιπρόεδρος. Υπήρξε, επίσης, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου, στο οποίο παρέδωσαν την εξουσία οι στρατιωτικοί το 1974.

          Από μικρή ηλικία ασχολείται με τη λογοτεχνία, και αρχίζει να δημοσιεύει κείμενά, κυρίως ποιητικά,  με το ψευδώνυμο Γεώργιος Αθάνας. Το ποιητικό του έργο εμφορείται από μία «πρωτογενή» απλότητα και ομορφιά, και από μια πνοή ρουμελιώτικης λεβεντιάς. Μέσα από το έργο του σκιαγραφείται η χωριάτικη ζωή, τα επαρχιώτικα ήθη και ζωντανεύει το ελληνικό τοπίο, η ελληνική φύση. Την πρώτη του ποιητική προσπάθεια αποτέλεσε η συλλογή «Πρωινό ξεκίνημα»,1919.Ακολουθούν οι συλλογές «Αγάπη στον Έπαχτο» ,1922, «Καιρός πολέμου» ,1924, «Ειρμός», 1932, «Δροσεροί καημοί», 1936 κ.ά. Διακρίθηκε, επίσης, ως διηγηματογράφος: «Το πράσινο καπέλλο»,1923, «Δέκα έρωτες»,1925, «Απλοϊκές ψυχές»,1929 κ.ά. Για την πνευματική του αυτή δραστηριότητα εξελέγη, το 1955,ακαδημαϊκός, φθάνοντας και έως το αξίωμα του προέδρου τής Ακαδημίας Αθηνών ,το 1965. 

ΠΗΓΕΣ 

Μητρώο Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών 1822-1935. Έκδοση Βουλής

των Ελλήνων. Διεύθυνση Διοικητικού Τμήμα Μητρώου Βουλευτών, Αθήνα 1986.

Μητρώον Γερουσιαστών και Βουλευτών. Έκδοση Βουλής των Ελλήνων. Διεύθυνσις

Διοικητικού Τμήμα Μητρώου Βουλευτών, Εν Αθήναις, Εκ του Εθνικού Τυπογραφείου 1977.

Αιτωλοακαρνανική και Ευρυτανική Εγκυκλοπαίδεια, τ.1^ος. Εκδότης-Διευθυντής

Συντάξεως: Ιωάννης Ν. Κουφός.

Ανθολογία Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών. Ποιητές-Πεζογράφοι 1821-2002. Ένωση

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, Αθήνα 2002.

Η Αιτωλοακαρνανία στη Νεοελληνική Λογοτεχνία. Πρακτικά Λογοτεχνικού

Συνεδρίου (Μεσολόγγι 5-7 Νοεμβρίου 2004). Αιτωλική Πολιτιστική Εταιρεία (ΑΙ.ΠΟ.Ε), Αθήνα 2005.

Η Αιτωλοακαρνανία στα Γράμματα και στις Τέχνες τον 20^ο αιώνα (Ποίηση-

Πεζογραφία-Δοκίμιο-Εικαστικά-Λαογραφία). Ένωση Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών (Ε.Α.Λ), Αθήνα 2004.

Ιστορία του Ελληνικού Έθνους: Σύγχρονος Ελληνισμός από το 1941 ως το τέλος του

Αιώνα, τ.ΙΣΤ. Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 2000.

Βουρνάς Τάσος: Ιστορία της Νεώτερης και Σύγχρονης Ελλάδας, τ.Ε. Εκδόσεις

Πατάκη, Αθήνα 1997.

Παρασκευόπουλος Πότης: Γεώργιος Παπανδρέου. Τα δραματικά γεγονότα 1961-

1967. Εκδόσεις Φυτράκη, Αθήνα 1988.

Τα Φοβερά Ντοκουμέντα: Μετά τον Εμφύλιο. Η άνοδος του Παπάγου στην εξουσία.

Συγγραφή Σόλωνας Γρηγοριάδης. Εκδόσεις Φυτράκη, Αθήνα 1979.

Κουζέλης Π. Απόστολος: Οι Αιτωλοακαρνάνες Πρωθυπουργοί. Αθήνα 2000.

Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Πρόσωπα-Έργα-Ρεύματα-Όροι. Εκδόσεις

Πατάκη, Αθήνα 2008.

Μαθητεία: Βιογραφίες Νεοελλήνων Λογοτεχνών. Εκδόσεις Γιάννη Ρίζου.

Αθάνας Γ: Τραγούδια των βουνών. Ίδρυμα Γεωργίου & Μαρίας Αθανασιάδη-Νόβα.

Ναύπακτος 2008.

Μακρυδημήτρης Αντώνης: Οι Πρωθυπουργοί της Ελλάδος 1828-1997. Εκδόσεις

Ι.Σιδέρης, Αθήνα 1997.

Λάμψα Γιάννη: Βασιλείς-Δικτάτορες-Πρωθυπουργοί. Αυτοί που κυβέρνησαν της

μεταπολεμική Ελλάδα. Έκδοση Ελεύθερος Τύπος, Αθήνα 1995.

Καψάλης Ευθ. Γιώργος: Προσωπικότητες της Ρούμελης. Αθήναι 1970.

Παπαθανασόπουλος Θανάσης: Ο λυρικός λόγος του Γ.Αθάνα. Έκδοση Ιδρύματος

Γεωργίου & Μαρίας Αθανασιάδη-Νόβα.

Βαρδακουλάς Δημ. Γιάννης: Ευεργέτες και Δωρητές στη Ναύπακτο.

Παπαχαραλάμπειος Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ναυπάκτου.

Βαρδακουλάς Γιάννης, Παναγιωτόπουλος Θωμάς: Το Οδοιπορικό του Δήμου

Ναυπάκτου. Έκδοση Δήμου Ναυπάκτου.

Τσάκος Ι. Γιώργος: Ιστορικές Αναφορές στο Δήμο Ναυπάκτου. Αθήνα 2006.

Καλαβρουζιώτης Κ. Θανάσης: Χιλιοτραγουδισμένο «Βενέτικο». Πολιτιστικός

Σύλλογος Καλαβρούζας, Αύγουστος 2003.

Ναυπακτιακά ΙΒ' (2001). Λόγιοι και Λογογράφοι Ναυπακτίας. Δ' Συμπόσιο

Ναυπακτιακής Λογοτεχνίας. Ναύπακτος 20-21 Οκτωβρίου 2000. Εταιρεία Ναυπακτιακών Μελετών, Αθήνα 2003.

Η Δάφνη. Περιοδική Έκδοση του Πνευματικού Ομίλου Δαφνιωτών Ναυπακτίας, τ.3^ο,

Αθήνα 1996.

Η Δάφνη. Περιοδική Έκδοση του Πνευματικού Ομίλου Δαφνιωτών Ναυπακτίας, τ.4^ο,

Αθήνα Γενάρης 1998.

Η Δάφνη. Περιοδική Έκδοση του Πνευματικού Ομίλου Δαφνιωτών Ναυπακτίας, τ.5^ο,

Αθήνα Ιούλης 1998.

Η Δάφνη. Περιοδική Έκδοση του Πνευματικού Ομίλου Δαφνιωτών Ναυπακτίας,

τ.15^ο, Αθήνα Γενάρης 2007.

Παρουσία. Επιθεώρηση Λόγου και Τέχνης. Τριμηνιαία Έκδοση της Ένωσης

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, τ.38, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2006.

Ρίζα Αγρινιωτών. Περιοδική Έκδοση του «Συλλόγου των εν Αθήναις Αγρινιωτών»,

τ.68, Ιανουάριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος 2008.

Τα Αιτωλικά. Περιοδική Έκδοση της Αιτωλικής Πολιτιστικής Εταιρείας (ΑΙ.ΠΟ.Ε.),

τ.9^ο, Αθήνα Ιούλιος-Δεκέμβριος 2007.

Χρονικό του 20^ου αιώνα. Εκδόσεις Δομική.

 

 

 

 

Φιλολογικό ψευδώνυμο του Γιώργου Τσακανίκα. Γεννήθηκε στο Αγρίνιο στα 1879.Σπούδασε στη Νομική Σχολή των Αθηνών, και συνέχισε την ακαδημαϊκή του εκπαίδευση στη Γαλλία. Θα ασκήσει τη δικηγορία στο Αγρίνιο και θα διατελέσει Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αγρινίου για πολλά χρόνια. Δύο φορές, μάλιστα, τιμήθηκε βουλευτικό αξίωμα. Με το ψευδώνυμο Κίμων Γαλάζης θα πρωτοδημοσιεύσει, το 1902,  στο περιοδικό «Διόνυσος» του Μήτσου Χατζόπουλου ποιήματά του. Η ενασχόληση με την ποίηση υπήρξε, γι' αυτόν, μία πνοή διεξόδου στην τόσο πληκτική επαρχιακή ζωή. Εφημερίδες και περιοδικά τής εποχής θα φιλοξενήσουν πολλούς από τους λυρικούς του στοχασμούς, όπου τα στοιχεία τής πνιγηρής καθημερινότητας και της προσωπικής μοναξιάς κυριαρχούν. Το έργο του - κατά κύριον λόγο οι εν τετραστίχοις «Ρυθμοί» - παραμένει αναξιοποίητο, όντας και σήμερα διεσπαρμένο σε διάφορα έντυπα.

ΠΗΓΕΣ

Ρίζα Αγρινιωτών. Περιοδική Έκδοση του «Συλλόγου των εν Αθήναις Αγρινιωτών»,

τ.15, Νοέμβριος 1993.

Ρίζα Αγρινιωτών. Περιοδική Έκδοση του «Συλλόγου των εν Αθήναις Αγρινιωτών»,

τ.24-25, Ιούνιος 1997.

Ρίζα Αγρινιωτών. Περιοδική Έκδοση του «Συλλόγου των εν Αθήναις Αγρινιωτών»,

τ.65, Απρίλιος-Μαϊος-Ιούνιος 2007.

 

 

 

 

Αρχίατρος του Ελληνικού Στρατού. Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών^. αμέσως μετά την αποπεράτωση των οποίων κατετάγη ως ανθυπίατρος στον Στρατό. Συμμετείχε στους Βαλκανικούς πολέμους τού 1912-13, στον Ά Παγκόσμιο πόλεμο(1917-18) και στη Μικρασιατική Εκστρατεία (1919-22). Αποστρατεύτηκε, τελικά, το 1925 με τον βαθμό τού αρχίατρου. Έκτοτε, εγκαταστάθηκε στην Πάτρα, όπου άσκησε την ιατρική ως φυματιολόγος. Εξελέγη πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Πατρών, και εν συνεχεία εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, καθώς τοποθετήθηκε ως διοικητικός διευθυντής σε μαιευτήριο της πόλης.

ΠΗΓΕΣ

Χασάπης Κ. Χρήστος: Αστακός. Ιστορικόν Βιογραφικόν Λαογραφικόν Λεύκωμα.

Συμβολή στην Ιστορία της Δυτικής Στερεάς Ελλάδος.