ΛΥΚΟΥΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ 1910-1980

Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1910. Από την ηλικία των τεσσάρων ετών έμεινε ορφανός και αναγκάζεται να εργαστεί, παράλληλα με το σχολείο, όπου διακρίνεται για την ευφυΐα του. Το 1926 εισάγεται από τους πρώτους στη Στρατιωτική Ιατρική Σχολή Αθηνών. Χτυπημένος από την αρρώστια της εποχής, την φυματίωση, αποστρατεύεται με τον βαθμό τού υπιάτρου και επιστρέφει στο Μεσολόγγι όπου ασκεί την ιατρική, δείχνοντας ιδιαίτερη φροντίδα στους φτωχούς συμπατριώτες του. Οι συμπολίτες του, μάλιστα, τον τίμησαν για τις υπηρεσίες του, εκλέγοντάς τον δύο φορές στη θέση τού δημάρχου τής Ιεράς Πόλεως του Μεσολογγίου, από το 1952 έως το 1959.Υπήρξε ανήσυχο πνεύμα στην Ιατρική και είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι την δεκαετία του ΄30, όταν η ελονοσία είχε ενδημική μορφή στην περιοχή, εκείνος είχε βρει τρόπο με τα πενιχρά μέσα που διέθετε να μετατρέψει τα ανθελονοσιακά φάρμακα από δισκία σε ενέσιμη μορφή αυξάνοντας σημαντικά την δραστικότητα και την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου έναντι της κινίνης. Το 1957, πάσχοντας ο ίδιος από έλκος με πολλά επεισόδια γαστρορραγίας, παρατήρησε ότι όταν πήρε αντιβιοτικά φάρμακα για ένα επεισόδιο αιμορραγικής γαστρίτιδας, υποχώρησαν τα συμπτώματα και αραίωσαν οι κρίσεις από το έλκος. Το γεγονός αυτό τον οδήγησε να χορηγήσει την ίδια αντιμικροβιακή αγωγή και σε άλλους ελκοπαθείς με τα ίδια καλά αποτελέσματα, αρχίζοντας πλέον να πιστεύει ότι το έλκος του στομάχου οφείλεται σε μικροβιακό παράγοντα. Το 1960 έχοντας πλέον βοηθήσει χιλιάδες ελκοπαθείς να ανακουφιστούν από τα συμπτώματα τους, απευθύνεται σε επιστημονικούς φορείς και την πολιτεία, θέλοντας να τους πείσει για το βάσιμο της παρατήρησής του και να λάβει έγκριση για την κυκλοφορία τού ιδιοσκευάσματός του. Αντ' αυτού, όμως, αντιμετώπισε τα ειρωνικά σχόλια των υπευθύνων φορέων. Ωστόσο, σίγουρος ότι έχει δίκιο, συνεχίζει στο ιατρείο του στην Αθήνα να παρασκευάζει και να χορηγεί το ιδιοσκεύασμά του σε ελκοπαθείς, φτάνοντας να παρασκευάζει και να χορηγεί καθημερινά 100 - 150 κουτιά τού σκευάσματος. Παράλληλα, προσπαθεί να πείσει μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, να προχωρήσουν την έρευνα που ο ίδιος ,στερούμενος των αναγκαίων μέσων, δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει. Με τη γερμανική, μάλιστα,  πολυεθνική φαρμακοβιομηχανία Μπάγιερ έφθασε κοντά στην υπογραφή συμβολαίου για την έρευνα και την παρασκευή τού σκευάσματος, αλλά την τελευταία στιγμή ματαιώθηκε η συμφωνία, διότι υποστηρίχθηκε ότι αυτό άλλαζε άρδην την παθογένεια του έλκους, και η εταιρεία αποποιήθηκε να αναλάβει τα έξοδα για την έρευνα και την παγκόσμια κυκλοφορία τού σκευάσματος. Επειδή, από την άλλη, απαγορεύεται τυπικά η διακίνηση φαρμάκων από τους ιατρούς, του ασκήθηκε δίωξη από τα τακτικά δικαστήρια και του επιβλήθηκε πρόστιμο από τον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών. Απεβίωσε, τελικά, στο Μεσολόγγι, το 1980, πικραμένος για την αντιμετώπιση που είχε από την πολιτεία και τους συναδέλφους του, αλλά σίγουρος ότι αργά ή γρήγορα θα αποδειχτεί ότι είχε δίκιο. λίγα μόλις χρόνια πριν από την πρώτη παγκόσμια ανακοίνωση των Αυστραλών ερευνητών John Warren και Barry Marshal, οι οποίοι τιμήθηκαν για την ανακάλυψή τους με το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής τού 2005, ότι το πεπτικό έλκος οφείλεται σε μικρόβιο, το οποίο κατάφεραν να απομονώσουν στο εργαστήριο και το ονόμασαν ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού. Λίγο πριν πεθάνει με το παράπονο ότι αντιμετωπίσθηκε ως κομπογιαννίτης και τσαρλατάνος, απευθυνόμενος στους δικούς του ανθρώπους είπε: «...να μου το φέρετε στον τάφο μου όταν ανακαλυφθεί ότι είχα δίκιο».