Φιλολογικό ψευδώνυμο του πεζογράφου Νίκου Μαυροσκότη. Κατάγεται από το Αιτωλικό. Γεννήθηκε στον Τίρναβο το 1912, όπου υπηρετούσε ο πατέρας του, ο μετέπειτα στρατηγός. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων και πολέμησε στο Αλβανικό Μέτωπο, όπου τραυματίστηκε δύο φορές, καθώς και στην Αντίσταση. Στα Γράμματα εμφανίστηκε πολύ νέος, το 1927, με δημοσιεύματα διηγημάτων του στη «Φιλολογική Πρωτοχρονιά» τού Μαυρίδη, στο «Ρουμελιώτικο Ημερολόγιο» κι αλλού. Το 1948 τύπωσε το πρώτο του πεζογράφημα με τίτλο «Η πίπα του πατέρα μου», και το 1961 το μυθιστόρημα «Ο ιταλικός λόφος». Την ίδια χρονιά εξέδωσε και το θεατρικό έργο «Η επιστροφή των Αργοναυτών». Η πεζογραφία του χαρακτηρίζεται από  έναν διάχυτα άμεσο λυρισμό.

ΠΗΓΕΣ

Ανθολογία Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών. Ποιητές-Πεζογράφοι 1821-2002. Ένωση

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, Αθήνα 2002.

Τέκνο φτωχής οικογένειας, γεννήθηκε στον Αστακό στις 30 Ιανουαρίου 1894. Τρεις ημέρες αργότερα πέθανε ο πατέρας του και την ανατροφή του  ανέλαβε ο θείος του, Νικόλαος Τζανιός. Φοίτησε στο Δημοτικό σχολείο τής Ζερβάδας και στο Γυμνάσιο της Λευκάδας. Κατόπιν, έδωσε εξετάσεις και έγινε δεκτός από τη Σχολή Ευελπίδων, επειδή, όμως, δεν μπορούσε να πληρώσει το ποσό τής εγγραφής την εγκατέλειψε και εισήλθε στο Μαθηματικό Τμήμα τού Πανεπιστημίου Αθηνών. Το πρωί παρακολουθούσε τις πανεπιστημιακές παραδόσεις και τη νύχτα εργαζόταν σε ένα από τα τηλεγραφεία των Αθηνών. Τον Απρίλιο του 1919 αναγορεύτηκε σε διδάκτορα των Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ^. την επόμενη χρονιά με έξοδα του Εμμανουήλ Μπενάκη, ο οποίος είχε λάβει γνώσει των εξαιρετικών επιδόσεων του Βαρόπουλου, απεστάλη στο Παρίσι προς τελειοποίηση των σπουδών του. Το 1923 εξελέγη διδάκτορας του Πανεπιστημίου των Παρισίων μετά τιμητικής μνείας. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα εργάστηκε ως καθηγητής στο Κολλέγιο Αθηνών^. το 1927 διορίστηκε καθηγητής στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαίδευσης,  και το 1929 έκτακτος καθηγητής τής Ανωτέρας Αναλύσεως στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τακτικός καθηγητής των Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης διορίστηκε το 1930, όπου και υπηρέτησε μέχρι τον θάνατό του, επελθόντος στις 14 Ιουνίου 1957.   

ΠΗΓΕΣ

Χασάπης Κ. Χρήστος: Αστακός. Ιστορικόν Βιογραφικόν Λαογραφικόν Λεύκωμα.

Συμβολή στην Ιστορία της Δυτικής Στερεάς Ελλάδος.

Φιλολογικό ψευδώνυμο του Γιώργου Τσακανίκα. Γεννήθηκε στο Αγρίνιο στα 1879.Σπούδασε στη Νομική Σχολή των Αθηνών, και συνέχισε την ακαδημαϊκή του εκπαίδευση στη Γαλλία. Θα ασκήσει τη δικηγορία στο Αγρίνιο και θα διατελέσει Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αγρινίου για πολλά χρόνια. Δύο φορές, μάλιστα, τιμήθηκε βουλευτικό αξίωμα. Με το ψευδώνυμο Κίμων Γαλάζης θα πρωτοδημοσιεύσει, το 1902,  στο περιοδικό «Διόνυσος» του Μήτσου Χατζόπουλου ποιήματά του. Η ενασχόληση με την ποίηση υπήρξε, γι' αυτόν, μία πνοή διεξόδου στην τόσο πληκτική επαρχιακή ζωή. Εφημερίδες και περιοδικά τής εποχής θα φιλοξενήσουν πολλούς από τους λυρικούς του στοχασμούς, όπου τα στοιχεία τής πνιγηρής καθημερινότητας και της προσωπικής μοναξιάς κυριαρχούν. Το έργο του - κατά κύριον λόγο οι εν τετραστίχοις «Ρυθμοί» - παραμένει αναξιοποίητο, όντας και σήμερα διεσπαρμένο σε διάφορα έντυπα.

ΠΗΓΕΣ

Ρίζα Αγρινιωτών. Περιοδική Έκδοση του «Συλλόγου των εν Αθήναις Αγρινιωτών»,

τ.15, Νοέμβριος 1993.

Ρίζα Αγρινιωτών. Περιοδική Έκδοση του «Συλλόγου των εν Αθήναις Αγρινιωτών»,

τ.24-25, Ιούνιος 1997.

Ρίζα Αγρινιωτών. Περιοδική Έκδοση του «Συλλόγου των εν Αθήναις Αγρινιωτών»,

τ.65, Απρίλιος-Μαϊος-Ιούνιος 2007.

Γεννήθηκε το 1903 στο χωριό Στάνος, του δήμου Αμφιλοχίας. Αφού ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές  στο Αγρίνιο, γράφτηκε στη Νομική  Σχολή Αθηνών. Θα εργαστεί, ως τελωνειακός, σε πολλές περιοχές ανά την επικράτεια, μέχρι το 1941, οπότε θα εγκατασταθεί μόνιμα στην Αθήνα. Τις πρώτες του ποιητικές «δοκιμές» θα επιχειρήσει μέσω τού περιοδικού «Νουμάς», όπου, στα 1921,δημοσιεύει έργα του με το ψευδώνυμο Σάκρος Αλτάνης. Συνεργάστηκε, επίσης, με τις εφημερίδες «Φως», «Νέα Εποχή» και «Τριχωνίς». Ανήσυχο πνεύμα ο ίδιος, θα εκδώσει στα 1927 το περιοδικό «Νεοελληνική Τέχνη». Η ποίησή του είναι ένα αμάγαλμα μεσοπολεμικών βιωμάτων και μεταπολεμικών απογοητεύσεων, διαπνεόμενη από μία έντονη μελαγχολική διάθεση και ένα παράπονο για τις ανακολουθίες της ζωής. . Το 1947, θα βραβευτεί, στο Φιλαδέλφειο διαγωνισμό τής Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών, για τη συλλογή «Νάρκισσοι». Στις ποιητικές του συλλογές ανήκουν «Τα αντίφωνα του χινόπωρου», οι «Νάρκισσοι» και οι «Χαμένες Ατλαντίδες» .

ΠΗΓΕΣ

Αιτωλοακαρνανική και Ευρυτανική Εγκυκλοπαίδεια, τ.3^ος. Εκδότης-Διευθυντής

Συντάξεως: Ιωάννης Ν. Κουφός.

Ανθολογία Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών. Ποιητές-Πεζογράφοι 1821-2002. Ένωση

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, Αθήνα 2002.

Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Πρόσωπα-Έργα-Ρεύματα-Όροι. Εκδόσεις

Πατάκη, Αθήνα 2008.

Κώνστας Κ.Σ.: Άπαντα. Όσα βρέθηκαν, τ.6^ος. Φιλολογικά Κείμενα Δημοσιευμένα: Απο

1 Μαρτίου 1968 Ως 31 Οκτωβρίου 1978. Επιμέλεια Θ.Μ.Πολίτης. Εκδόσεις Μαυρίδης, Αθήνα 1994.

Παρουσία. Επιθεώρηση Λόγου και Τέχνης. Τριμηνιαία Έκδοση της Ένωσης

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, τ.7, Ιανουάριος-Μάρτιος 1999.

Παρουσία. Επιθεώρηση Λόγου και Τέχνης. Τριμηνιαία Έκδοση της Ένωσης

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, τ.28, Απρίλιος-Ιούνιος 2004.

Αρματολός από τον Βάρνακα τής Ακαρνανίας. Διορίστηκε καπετάνιος Ξηρομέρου από τον Αλή-πασά. Στην Επανάσταση υπήρξε από τους πρώτους αγωνιστές τής δυτικής Ελλάδας. Το 1822, αναγορεύτηκε από τη Γερουσία τής δυτικής Ελλάδας σε αρχιστράτηγο. Μετά τη μάχη τού Πέτα (1822) και την πτώση του Σουλίου, απογοητεύτηκε και συντάχτηκε με τους Τούρκους. Το 1829 εμπιστεύτηκε σ' αυτόν ο Καποδίστριας να εκδιώξει τους Τούρκους από τη δυτική Ελλάδα, πράγμα που έκανε, απομακρύνοντάς τους από το Ξηρόμερο, το Μεσολόγγι και το Αιτωλικό.

ΠΗΓΕΣ

Μητρώο Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών 1822-1935. Έκδοση Βουλής

των Ελλήνων. Διεύθυνση Διοικητικού Τμήμα Μητρώου Βουλευτών, Αθήνα 1986.

Ιστορία του Ελληνικού Έθνους: Η Ελληνική Επανάσταση, τ.ΙΒ. Εκδοτική Αθηνών,

Αθήναι 1975.

Αιτωλοακαρνανική και Ευρυτανική Εγκυκλοπαίδεια, τ.2^ος. Εκδότης-Διευθυντής

Συντάξεως: Ιωάννης Ν. Κουφός.

Dakin Douglas: Η Ενοποίηση της Ελλάδας 1770-1823. Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής

Τραπέζης, Αθήνα 1982.

Παπαγεωργίου Π. Στέφανος: Από το Γένος στο Έθνος. Η Θεμελίωση του Ελληνικού

Κράτους 1821-1862. Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2005.

Τσατσάνης Μιλ. Γεώργιος: Δυτικορουμελιώτες Αγωνιστές του 1821, τ.1. Εκδόσεις

Βεργίνα, Αθήνα 2005.

Γερολυμάτος Σπ.Γεράσιμος: Αγρίνιο.Δρόμοι που γράφουν ιστορία. Εκδόσεις

Δ.Μπακής, Αγρίνιο 2004.

Κόκκινος Α. Διονύσιος: Η Ελληνική Επανάστασις. Της Ακαδημίας Αθηνών. Τόμος

Πρώτος. Εκδοτικός Οίκος Μέλισσα, Αθήναι 1974.

Κολόμβας Νίκος: Αθανάσιος Ραζή-Κότσικας. Ο χαρισματικός Αρχηγός των

οπλοφόρων Μεσολογγιτών κατά την περίοδο της Εθνικής Παλιγγενεσίας (1821-1826). Διέξοδος. Κέντρο Λόγου & Τέχνης, Ιερή Πόλη Μεσολογγίου 2006.

Μήτσης Θ. Νίκος: Δήμος Σολλίου. Αγώνες και Θυσίες στην Επανάσταση του 1821.

Έκδοση Ένωση Αλυζίων Αιτωλοακαρνανίας. Με τη συμβολή του  Περιφερειακού Ταμείου Ανάπτυξης της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος, Αθήνα 2005.

Μήτσης Θ.Νίκος: Η Κωνωπίνα στην Επανάσταση του 1821. Έκδοση Σύλλογος

Κωνωπινιωτών Ξηρομέρου «Οι Δώδεκα Απόστολοι» με τη συμβολή του Δήμου Μεδεώνος, Αθήνα 2007.

Μήτσης Θ. Νίκος: Αετός Ξηρομέρου. Ιστορικές επιφυλλίδες αλλοτινών χρόνων.

Έκδοση Σύλλογος των Εν Αθήναις Αετινών Ξηρομέρου με την αρωγή του Δήμου Μεδεώνος, Αθήνα 2008.

Διονυσάτος Γρ. Ιωάννης: Βραχώρι 11 Ιουνίου 1821. Οι Αθάνατοι Αγωνιστές. Αγρίνιο

2006.

Χασάπης Κ. Χρήστος: Αστακός. Ιστορικόν Βιογραφικόν Λαογραφικόν Λεύκωμα.

Συμβολή στην Ιστορία της Δυτικής Στερεάς Ελλάδος.

Εφημερίδα Μεδεών Η Κατούνα. Έκδοση του Συλλόγου Κατουνιωτών «Φίλιππος ο

Ακαρνάν», Αρ.φύλλου 19, Μάρτιος-Απρίλιος 2005.