ΜΕΛΑΣ Ι. ΣΠΥΡΟΣ 1881-1966 ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ

Γεννήθηκε στη Ναύπακτο το 1882.Μετά την απώλεια του πατέρα, του θα συνεχίσει τις γυμνασιακές του σπουδές στον Πειραιά^. κατόπιν, θα εγκατασταθεί στην Αθήνα, όπου θα φοιτήσει στη Νομική Σχολή. Το πέρασμά του από τα πανεπιστημιακά έδρανα θα είναι σύντομο, καθώς, γρήγορα, θα τον κερδίσουν η δημοσιογραφία και το θέατρο. Από τα είκοσί του εργαζόταν ως τακτικός συνεργάτης τής εφημερίδας «Άστυ»^. οι πρώτες του λογοτεχνικές απόπειρες θα δημοσιευτούν στην «Ακρόπολη», φέροντας εμφανή δείγματα επιρροής από τη γαλλική επιφυλλιδογραφία. Θα περάσει από όλες τις μεγάλες εφημερίδες τής εποχής, «Νέα Ημέρα», «Καθημερινή», «Έθνος», «Βήμα» κ.ά, ως συντάκτης, χρονογράφος και ανταποκριτής^. θα εκδώσει τα περιοδικά «Ιδέα» (1933-1934)  και «Ελληνική Δημιουργία» (1948-1954),και θα διακριθεί ως θεατρικός συγγραφέας. Ανήσυχη πολιτικά φύση, θα διασχίσει όλα τα ιδεολογικά φάσματα, περνώντας από τον χώρο τού προοδευτισμού και του σοσιαλισμού έως αυτόν του βενιζελισμού και,  τελικά, του συντηρητισμού. Το 1935 θα εκλεγεί ακαδημαϊκός, και το 1963 πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών.

           Έχοντας το πάθος τής σκηνικής δημιουργίας, έπαιξε και ως ηθοποιός  δίπλα σε κορυφαία ονόματα του ελληνικού θεάτρου. Ως συγγραφέας, όμως, θα προσφέρει λαμπρά υπηρεσία στο θέατρο, αναδεικνύοντας όλες τις δυνατότητες της σκηνικής έκφρασης. Έγραψε σε μία χωρίς ακρότητες, φυσική δημοτική γλώσσα. Επηρεασμένος από τα διδάγματα της δραματουργίας τού Ίψεν και της φιλοσοφίας του Νίτσε, θα εμβαθύνει στην ψυχογράφηση των χαρακτήρων του και θα συνδυάσει την απόδοση της ουσίας τής πλοκής, με έναν επικό λυρισμό. Υπήρξε ιδρυτής τού Θεάτρου Τέχνης (1925) και συνιδρυτής, με τη Μαρίκα Κοτοπούλη και τον Δημήτρη Μυράτ, της Ελεύθερης Σκηνής (1929).Φοίτησε σε σκηνοθετικά εργαστήρια του Παρισιού και το 1928 και το 1935 ανέλαβε τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή στο θίασο Καινούριο Θέατρο της κυρίας Αλίκης και του Κώστα Μουσούρη. Η σκηνοθετική του δραστηριότητα συνέβαλε στην ανανέωση του αθηναϊκού θεατρικού ρεπερτορίου και στην ευθυγράμμισή του με το αντίστοιχο ευρωπαϊκό. Άφησε πλούσιο  θεατρικό  έργο: «ο Γιος του ίσκιου», « το Κόκκινο πουκάμισο», «το Άσπρο και το μαύρο», «Μια νύχτα, μια ζωή», «Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται, Παπαφλέσσας» κ.α. Τις ταξιδιωτικές του εμπειρίες , και τις αναμνήσεις από τη θήτευσή του ως πολεμικός ανταποκριτής και λοχίας στο Βαλκανικό μέτωπο, κατέγραψε  στα έργα « Τα ταξίδια μου», «Αμερική» και «Πολεμικές σελίδες». Σε όλα τα είδη του πεζού λόγου που υπηρέτησε, αξιοποίησε με ιδιαίτερη ικανότητα το πλούσιο λαογραφικό στοιχείο, χρωματίζοντάς το, πάντα, με μια ανθρώπινη ζεστασιά και μια επίκαιρη ζωντάνια.

 ΠΗΓΕΣ

Αιτωλοακαρνανική και Ευρυτανική Εγκυκλοπαίδεια, τ.4^ος. Έκδοση: Αιτωλική

Πολιτιστική Εταιρεία (ΑΙ.ΠΟ.Ε.).

Ανθολογία Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών. Ποιητές-Πεζογράφοι 1821-2002. Ένωση

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, Αθήνα 2002.

Η Αιτωλοακαρνανία στα Γράμματα και στις Τέχνες τον 20^ο αιώνα (Ποίηση-

Πεζογραφία-Δοκίμιο-Εικαστικά-Λαογραφία). Ένωση Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών (Ε.Α.Λ), Αθήνα 2004.

Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Πρόσωπα-Έργα-Ρεύματα-Όροι. Εκδόσεις

Πατάκη, Αθήνα 2008.

Μαθητεία: Βιογραφίες Νεοελλήνων Λογοτεχνών. Εκδόσεις Γιάννη Ρίζου.

Τσάκος Ι. Γιώργος: Ιστορικές Αναφορές στο Δήμο Ναυπάκτου. Αθήνα 2006.

Ναυπακτιακά ΙΒ' (2001). Λόγιοι και Λογογράφοι Ναυπακτίας. Δ' Συμπόσιο

Ναυπακτιακής Λογοτεχνίας. Ναύπακτος 20-21 Οκτωβρίου 2000. Εταιρεία Ναυπακτιακών Μελετών, Αθήνα 2003.