Από τη Δούνιστα(Σταθά). Διετέλεσε υπό τις οδηγίες τού Δημήτρη Μακρή και αξιοποιήθηκε πολλές φορές ως ταχυδρόμος, λόγω τής μεγάλης του αντοχής, ταχύτητας και οξυδέρκειας. Στη μάχη τού Μακρυνόρους, αν και τραυματισμένος, συνέχισε να αγωνίζεται μέχρι τέλους. Το 1848, ως αξιωματικός, σκοτώθηκε στη Λειβαδιά σε συμπλοκή με ληστές.

ΠΗΓΕΣ

Από τους Χαλκιοπούλους. Για τις υπηρεσίες του στον εθνικό σκοπό διορίστηκε, τον Σεπτέμβριο του 1825, από την Προσωρινή Διοίκηση τής Ελλάδος ταξίαρχος. Στις 13 Μαΐου 1828 του δόθηκε, επιπλέον, το αργυρούν παράσημο του Αγώνα, ως αναγνώριση της προσφοράς του.

 ΠΗΓΕΣ

Αιτωλοακαρνανική και Ευρυτανική Εγκυκλοπαίδεια, τ.2^ος. Εκδότης-Διευθυντής

Συντάξεως: Ιωάννης Ν. Κουφός.

Τέλωνας Χαρ.Νικόλαος: Οι Πρόμαχοι της Πατρίδος. Βαλτινοί Αγωνιστές του '21.

Έκδοση: Ιεραποστολικού Συλλόγου Αμφιλοχίας «Ο Κυρηναίος», Αμφιλοχία 2004.

Τσατσάνης Μιλ. Γεώργιος: Δυτικορουμελιώτες Αγωνιστές του 1821, τ.1. Εκδόσεις

Βεργίνα, Αθήνα 2005.

Καρακώστα-Αηδόνη Αλεξάνδρα: Κλέφτες και αρματολοί του ορεινού Βάλτου. Η

δράση και η προσφορά τους. Αγρίνιο 2004.

Κολόμβας Αθ. Νικόλαος: Μεσολόγγι (1821-1829). Οι αθάνατοι πρόμαχοι. Εκδοτική

Άλφα, Αθήνα 1998.

Παρουσία. Επιθεώρηση Λόγου και Τέχνης. Τριμηνιαία Έκδοση της Ένωσης

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, τ.28, Απρίλιος-Ιούνιος 2004.

Φιλολογικό ψευδώνυμο του λογοτέχνη Δημήτρη Δημητριάδη. Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1886, καταγόμενος από την πλευρά τής μητέρας του από την οικογένεια Δροσίνη, η οποία συγγένευε με την οικογένεια Παλαμά. Μετά τις νομικές του σπουδές στην Αθήνα, όπου αναγορεύθηκε  σε διδάκτορα, άσκησε το επάγγελμα του συμβολαιογράφου. Από νέος ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία^. ως στενός, μάλιστα, συνεργάτης τού φιλολογικού περιοδικού «Νουμάς» αγωνίστηκε με θέρμη για την επικράτηση της δημοτικής. Έδρασε, επίσης,  μέσω των περιοδικών «Γράμματα», «Νέα Εστία» κ.α. Συνεργάστηκε στο «Ημερολόγιο τής Μεγάλης Ελλάδος» τού Δροσίνη, ενώ δίδαξε ιστορία τής νεοελληνικής λογοτεχνίας στη σχολή ελευθέρων σπουδών τού "Ασκραίου". Ασχολήθηκε με όλα τα είδη τού λόγου, και ιδίως με την ποίηση- αναδεικνυόμενος σε δεξιοτέχνη τού στίχου. Συγκερνώντας το λαϊκό πνεύμα τής δημοτικής παράδοσης με τη νεορομαντική λυρικότητα, καταπιάνεται με την απόδοση ενός κόσμου εμπνευσμένου από τη ζωή και τις αγωνίες των απλών ανθρώπων, ενός κόσμου τόσο ζωντανού όσο η αναπόληση ενός ονείρου. Δεν δίστασε, μάλιστα, να γίνει και ο ίδιος φορέας προοδευτικών ιδεών, εντασσόμενος στον χώρο τού σοσιαλισμού. Στο πλούσιο ανθολόγιο των έργων του ανήκουν η συλλογή μελετών «Φαντασία και Ποίηση» 1935^. οι ποιητικές συλλογές «Τα τραγούδια του Απρίλη» 1919, «Ύμνοι» 1921, «Στο γύρισμα της ρίμας» 1925, «Λυρικά χρώματα» 1930, «Τετράμετρα» 1953^. το μυθιστόρημα «η πολιορκία μιας ζωής» κ.ά.

 ΠΗΓΕΣ

Από τον Αστακό. Υπολοχαγός τής Φάλαγγας. Έλαβε μέρος στην Επανάσταση υπό τον οπλαρχηγό Κ. Βέρρη. Συμμετείχε σε πολλές από τις μάχες τής Στερεάς Ελλάδας και στις πολιορκίες τού Μεσολογγίου. Η Προσωρινή Διοίκηση της Ελλάδας τον προβίβασε στον βαθμό τού χιλίαρχου. 

 ΠΗΓΕΣ

Αιτωλοακαρνανική και Ευρυτανική Εγκυκλοπαίδεια, τ.3^ος. Εκδότης-Διευθυντής

Συντάξεως: Ιωάννης Ν. Κουφός.

Διονυσάτος Γρ. Ιωάννης: Βραχώρι 11 Ιουνίου 1821. Οι Αθάνατοι Αγωνιστές. Αγρίνιο

2006.

Μήτσης Θ.Νίκος: Η Κωνωπίνα στην Επανάσταση του 1821. Έκδοση Σύλλογος

Κωνωπινιωτών Ξηρομέρου «Οι Δώδεκα Απόστολοι» με τη συμβολή του Δήμου Μεδεώνος, Αθήνα 2007.

Τσατσάνης Μιλ. Γεώργιος: Δυτικορουμελιώτες Αγωνιστές του 1821, τ.1. Εκδόσεις

Βεργίνα, Αθήνα 2005.

Χασάπης Κ. Χρήστος: Αστακός. Ιστορικόν Βιογραφικόν Λαογραφικόν Λεύκωμα.

Συμβολή στην Ιστορία της Δυτικής Στερεάς Ελλάδος.

ΖΥΓΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ

Από τη Στάνου. Πολέμησε στις μάχες Μακρυνόρους, Λαγκάδας, Πέτα, Πλάκας και στις πολιορκίες τού Μεσολογγίου, κατέχοντας βαθμό αξιωματικού. Σκοτώθηκε το 1838, μαχόμενος, ως επιτετραμμένος τής κυβερνήσεως, εναντίον ληστοσυμμοριτών.

ΠΗΓΕΣ

Από τη Λεπενού. Πατέρας τού Μήτσου Γυφτάκη Αλεξανδρή που διακρίθηκε ως μπουλουξής στο Σώμα τού Ανδρέα Ίσκου. Έπεσε μαχόμενος κατά την έξοδο.

ΠΗΓΕΣ

Από το Σακαρέτσι(Περδικάκι). Υπηρέτησε αδιάκοπα την πατρίδα. Για τις υπηρεσίες του αυτές προβιβάστηκε από την Προσωρινή Διοίκηση στον βαθμό τού χιλίαρχου. Ανήκε, μάλιστα, σε μία εκ των επισημοτέρων  στρατιωτικών οικογενειών τού Βάλτου, που και πριν την Επανάσταση βρισκόταν στα όπλα, δίχως να υπολογίζει ποτέ τον τυραννικό ζυγό τού κατακτητή. Ο ίδιος ο Γιωργάκης, θυσιάζοντας μεγάλη περιουσία, διατηρούσε από την κήρυξη του ένοπλου Αγώνα μισθωτούς στρατιώτες. 

  ΠΗΓΕΣ

Τέλωνας Χαρ.Νικόλαος: Οι Πρόμαχοι της Πατρίδος. Βαλτινοί Αγωνιστές του '21.

Έκδοση: Ιεραποστολικού Συλλόγου Αμφιλοχίας «Ο Κυρηναίος», Αμφιλοχία 2004.

Τσατσάνης Μιλ. Γεώργιος: Δυτικορουμελιώτες Αγωνιστές του 1821, τ.1. Εκδόσεις

Βεργίνα, Αθήνα 2005.

Ηλεκτρονική Εγκυκλοπαίδεια ΔΟΜΗ. CD 2. Εκδόσεις Φυτράκη.

Από τη Στάνου. Έλαβε μέρος στον Αγώνα ως επικεφαλής Σώματος^. ιδιαίτερα στις μάχες Πέτρας, Καλιδρόμης, Αετού, καθώς και στις πολιορκίες τού Μεσολογγίου, όπου και σκοτώθηκε.