ΠΑΝΤΑΖΗ ΕΛΕΝΗ ΔΩΡΗΤΡΙΑ

 

Γεννήθηκε το 1897 στο Μεσολόγγι. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα. Από το 1925 έως το 1951, και από το 1959 έως το 1964  εκλεγόταν δήμαρχος Μεσολογγίου. Διετέλεσε, επίσης, υποδιοικητής τής Γενικής Διοίκησης Ηπείρου (1918-1921), γενικός γραμματέας τής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδος (1927-1956) και υφυπουργός Αποκαταστάσεως Σεισμοπαθών Ιονίων Νήσων (1953-1954). Ασχολήθηκε, επιπλέον, επί πενήντα χρόνια με τη δημοσιογραφία και πρωτοστάτησε στην καθιέρωση εκδηλώσεων εθνικής μνήμης. Ως συγγραφέας πραγματεύεται, κυρίως, ιστορικά θέματα : «Εποποιία Μεσολογγίου» (1937), «Οι πέντε Μεσολογγίται Πρωθυπουργοί της Ελλάδος» (1948), «Η Ιστορία της Αιτωλοακαρνανίας» (1951), «Ιστορία του Μεσολογγίου» (1959) κ.ά. Έχει εκδώσει και τα ταξιδιωτικά: «Πώς είδα την Αλβανία» (1937), «Πώς είδα την Γερμανία» (1961), «Πώς είδα την Κύπρον» (1961) ,καθώς και ένα θεατρικό «Η Έξοδος του Μεσολογγίου» (1933).

ΠΗΓΕΣ

Μητρώον Γερουσιαστών και Βουλευτών. Έκδοση Βουλής των Ελλήνων. Διεύθυνσις

Διοικητικού Τμήμα Μητρώου Βουλευτών, Εν Αθήναις, Εκ του Εθνικού Τυπογραφείου 1977.

Αιτωλοακαρνανική και Ευρυτανική Εγκυκλοπαίδεια, τ.3^ος. Εκδότης-Διευθυντής

Συντάξεως: Ιωάννης Ν. Κουφός.

Καψάλης Ευθ. Γιώργος: Προσωπικότητες της Ρούμελης. Αθήναι 1970.

Ρίζα Αγρινιωτών. Περιοδική Έκδοση του «Συλλόγου των εν Αθήναις Αγρινιωτών»,

τ.64, Ιανουάριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος 2007.

 

 

 

 

Γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1891. Συνεχιστής τού καλλιτεχνικού έργου τού αυτοδημιούργητου πατέρα του, Δημήτρη Γεωργιάδη. Από την ηλικία μόλις των 13 χρόνων αρχίζει το δημιουργικό του στάδιο, φιλοτεχνώντας αρχικά το πορτρέτο τού ήρωα Παναγιώτου και κατόπιν τις αγιογραφίες τού ναού τής Σκουτεσιάδας. Δεν αργούν τα έργα του να κοσμήσουν τις σάλες των σπιτιών του Αγρινίου. Άπειρες είναι οι προσωπογραφίες του, που δείχνουν τη μεγάλη καλλιτεχνική αξία του. Ασχολήθηκε, επίσης, με την πλαστική, με πιο αντιπροσωπευτικό έργο, το τιτλοφορούμενο ως «ο εαυτός μου». Ο γλύπτης Χρήστος Καπράλος τα πρώτα μαθήματα πλαστικής και ζωγραφικής τα πήρε κοντά στον Γεωργιάδη και τον Γεράκη. Το εικαστικό του ταλέντο περισσότερο θα λάμπει με τις θαυμάσιες αγιογραφίες του στους ιερούς ναούς Αγίου Χριστοφόρου, Αγίας Σωτήρος και Αγίου Γεωργίου Αγρινίου. Διέπρεψε, τέλος, ως πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου τού «Φιλαρμονικού Σωματείου» Αγρινίου και ως μέλος του «Αμφικτιονικού Αδελφάτου». Πέθανε στο Αγρίνιο τον Οκτώβριο του 1951.

ΠΗΓΕΣ

 

Γερολυμάτος Σπ.Γεράσιμος: Αγρίνιο.Δρόμοι που γράφουν ιστορία. Εκδόσεις

Δ.Μπακής, Αγρίνιο 2004.

Θωμόπουλος Θεόδωρος: Το Αγρίνιο από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Αθήνα 1954.

Μπαρχαμπάς Αριστείδης: Το Αγρίνιο Κάποτε. Λεύκωμα. Εκδόσεις ERGO. Αθήνα

2003.

 

 

 

Γεννήθηκε στη Μικρά Ασία. Έζησε για πολλά χρόνια στο Αγρίνιο, εργαζόμενη ως καθηγήτρια ξένων γλωσσών. Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1929 με το αφήγημα «Για όσους ζούνε», αναμνήσεις από την καταστροφή τού 1922. Το 1960 εξέδωσε την πρώτη ποιητική της συλλογή «Χοές». Κυκλοφόρησε άλλα 12 ποιητικά έργα, με τελευταίο τους «Ασίγαστους παλμούς», 1980. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες και η ίδια έχει μεταφράσει αρκετούς Αμερικανούς, Γάλλους και Άγγλους ποιητές. Για το έργο της έχει βραβευτεί από πνευματικά ιδρύματα στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Κάποιες από τις ποιητικές της συλλογές είναι: «Ανάλωση», 1960, «Αφρόδροσα», 1963, «Ηχώ Αιώνων», 1964, «Γαλάζια φυγή», 1965, «Άφωνη σιωπή», «Συνθέσεις γοητείας» κ.ά. Έγραψε και τα πεζά: «Ίμεροι», «Ταξιδιωτικές μνήμες», «Λουίζα Σκαρπέτι». 

ΠΗΓΕΣ

Αιτωλοακαρνανική και Ευρυτανική Εγκυκλοπαίδεια, τ.3^ος. Εκδότης-Διευθυντής

Συντάξεως: Ιωάννης Ν. Κουφός.

Ανθολογία Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών. Ποιητές-Πεζογράφοι 1821-2002. Ένωση

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, Αθήνα 2002.

Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Πρόσωπα-Έργα-Ρεύματα-Όροι. Εκδόσεις

Πατάκη, Αθήνα 2008.

Καψάλης Ευθ. Γιώργος: Προσωπικότητες της Ρούμελης. Αθήναι 1970.

Παρουσία. Επιθεώρηση Λόγου και Τέχνης. Τριμηνιαία Έκδοση της Ένωσης

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, τ.38, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2006.

Τα Αιτωλικά. Περιοδική Έκδοση της Αιτωλικής Πολιτιστικής Εταιρείας (ΑΙ.ΠΟ.Ε.),

τ.7^ο, Αθήνα Ιούλιος-Δεκέμβριος 2006.

 

 

 

 

Γεννήθηκε στο Αγρίνιο. Οι γονείς του ήταν Επτανήσιοι. Υπήρξε κοσμοπολίτης, σπούδασε γαλλική και γερμανική Φιλολογία στην Ευρώπη. Έπειτα, έφυγε για την Αμερική, όπου ίδρυσε τον «Σύνδεσμο των Αιτωλοακαρνάνων» και εξέδιδε τις έμμετρες σατιρικές εφημερίδες «Ρωμιός ομογενής», 1908, και το «Αγκάθι», 1913. Επέστρεψε  στο Αγρίνιο το 1920^. το 1926 ίδρυσε το «Αμφικτιονικό Αδελφάτο», εκπολιτιστικό και καλλιτεχνικό σωματείο. Γράφει ποιήματα και πεζά στις τοπικές εφημερίδες και ασχολείται με τη ζωγραφική και την πλαστική. Από τον Γεράκη πήρε τα πρώτα μαθήματα πλαστικής ο μεγάλος γλύπτης Χρίστος Καπράλος. Πέθανε το 1938, εγκαταλελειμμένος στο Άσυλο Ανιάτων των Αθηνών.

ΠΗΓΕΣ

Ανθολογία Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών. Ποιητές-Πεζογράφοι 1821-2002. Ένωση

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, Αθήνα 2002.

Γερολυμάτος Σπ.Γεράσιμος: Αγρίνιο.Δρόμοι που γράφουν ιστορία. Εκδόσεις

Δ.Μπακής, Αγρίνιο 2004.

Θωμόπουλος Θεόδωρος: Το Αγρίνιο από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Αθήνα 1954.

Μπαρχαμπάς Αριστείδης: Το Αγρίνιο Κάποτε. Λεύκωμα. Εκδόσεις ERGO. Αθήνα

2003.

Ρίζα Αγρινιωτών. Περιοδική Έκδοση του «Συλλόγου των εν Αθήναις Αγρινιωτών»,

τ.35, Σεπτέμβριος 1999.

 

 

 

 

Γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1909. Έδειξε από νωρίς την έμφυτη ροπή του στη ζωγραφική και πήρε, γι' αυτό, μαθήματα κοντά σ' έναν τοπικό αγιογράφο. Διετέλεσε ανώτερο στέλεχος Τ.Τ.Τ.(Ταχυδρομεία) και επιδιδόταν, παράλληλα, στη ζωγραφική, στην οποία αφοσιώθηκε μετά τη συνταξιοδότησή του. Έλαβε μέρος σε πολλές εκθέσεις ζωγραφικής^. Έργα του παρουσιάστηκαν και στο 11ο τεύχος του περιοδικού «Παρουσία». Ασχολήθηκε, επίσης, και με την ποίηση χωρίς, όμως, να εκδώσει κάποια συλλογή.  

 

 

Ανθολογία Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών. Ποιητές-Πεζογράφοι 1821-2002. Ένωση

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, Αθήνα 2002.

Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Πρόσωπα-Έργα-Ρεύματα-Όροι. Εκδόσεις

Πατάκη, Αθήνα 2008.