ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΔΗΜ. ΝΙΚΟΛΑΟΣ

 

  Από γονείς Μεσολογγίτες γεννήθηκε ο Δημοσθένης Βουτυράς, στις 25 Μαρτίου τού 1872, πάνω στο πλοίο που τους μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί παρέμειναν για τρία χρόνια^. έπειτα μετέβησαν στο Μεσολόγγι ,και τελικά εγκαταστάθηκαν στον Πειραιά, όπου ο πατέρας του διορίσθηκε συμβολαιογράφος.
Η ραγδαία επιδείνωση της υγείας του μικρού Βουτυρά, λόγω των συχνών κρίσεων επιληψίας, θα τον υποχρεώσει να διακόψει τη φοίτησή του στο Γυμνάσιο και να γίνει αυτοδίδακτος. Βρίσκει διέξοδο στη συγγραφή, όπου προσπαθεί να διοχετεύσει τη σφύζουσα ζωτικότητα του πνεύματός του^. όμως,  η χρεοκοπία και η, ως απότοκο αυτής, αυτοκτονία τού πατέρα του θα τον αναγκάσουν να εγκαταλείψει τα συγγραφικά του όνειρα και να εργασθεί σκληρά για την επιβίωσή του. Οι άθλιες συνθήκες ζωής και εργασίας του θα τον φέρουν σε επαφή με την ψυχολογία των ανθρώπων του μόχθου και της βιοπάλης, καθιστώντας τον ως ένας από τους γνήσιους εκπροσώπους του ρεαλιστικού διηγήματος στην Ελλάδα. Διηγείται με απλότητα, φυσικότητα και εντιμότητα για ανθρώπινους τύπους που συνάντησε στις πειραιώτικες φτωχογειτονιές, στις ταβέρνες, στις φάμπρικες^. για όλους εκείνους τους απόκληρους που η ζωή τους είναι με δάκρυ, πόνο και βάσανα. Τα πρώτα του διηγήματα δημοσίευσε στο πειραιώτικο «Περιοδικό». Για το όλο του συγγραφικό έργο τού απονεμήθηκε το «Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών». Από το 1901 μέχρι το 1950, δημοσίευσε 30 τόμους  με περισσότερα από 400 διηγήματα. Τα πλέον αξιόλογα των οποίων είναι: «Παπάς ειδωλολάτρης»,1920, «Οι αλανιάρηδες»,1921, «Το γκρέμισμα των Θεών,1922, «Ο θρήνος των βοδιών»,1923, «Αριστοκρατική γειτονιά»,1924, «Μέσα στους ανθρωποφάγους»,1927, «Στους άγνωστους θεούς»,1927, «Ύστερα από εκατομμύρια χρόνια»,1932, «Ο έρωτας στους τάφους»,1943, και τα μυθιστορήματα «Το σπίτι των ερπετών», 1933, και «Τρικυμίες», 1945.

 

 

Κώνστας Κ.Σ.: Άπαντα. Όσα βρέθηκαν, τ.6^ος. Φιλολογικά Κείμενα Δημοσιευμένα: Απο

1 Μαρτίου 1968 Ως 31 Οκτωβρίου 1978. Επιμέλεια Θ.Μ.Πολίτης. Εκδόσεις Μαυρίδης, Αθήνα 1994.

Τα Αιτωλικά. Περιοδική Έκδοση της Αιτωλικής Πολιτιστικής Εταιρείας (ΑΙ.ΠΟ.Ε.),

τ.3^ο, Αθήνα Ιούλιος-Δεκέμβριος 2004.

Τα Αιτωλικά. Περιοδική Έκδοση της Αιτωλικής Πολιτιστικής Εταιρείας (ΑΙ.ΠΟ.Ε.),

τ.7^ο, Αθήνα Ιούλιος-Δεκέμβριος 2006.

 

 

 

Γεννήθηκε το 1897 στο Μεσολόγγι. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα. Από το 1925 έως το 1951, και από το 1959 έως το 1964  εκλεγόταν δήμαρχος Μεσολογγίου. Διετέλεσε, επίσης, υποδιοικητής τής Γενικής Διοίκησης Ηπείρου (1918-1921), γενικός γραμματέας τής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδος (1927-1956) και υφυπουργός Αποκαταστάσεως Σεισμοπαθών Ιονίων Νήσων (1953-1954). Ασχολήθηκε, επιπλέον, επί πενήντα χρόνια με τη δημοσιογραφία και πρωτοστάτησε στην καθιέρωση εκδηλώσεων εθνικής μνήμης. Ως συγγραφέας πραγματεύεται, κυρίως, ιστορικά θέματα : «Εποποιία Μεσολογγίου» (1937), «Οι πέντε Μεσολογγίται Πρωθυπουργοί της Ελλάδος» (1948), «Η Ιστορία της Αιτωλοακαρνανίας» (1951), «Ιστορία του Μεσολογγίου» (1959) κ.ά. Έχει εκδώσει και τα ταξιδιωτικά: «Πώς είδα την Αλβανία» (1937), «Πώς είδα την Γερμανία» (1961), «Πώς είδα την Κύπρον» (1961) ,καθώς και ένα θεατρικό «Η Έξοδος του Μεσολογγίου» (1933).

ΠΗΓΕΣ

Μητρώον Γερουσιαστών και Βουλευτών. Έκδοση Βουλής των Ελλήνων. Διεύθυνσις

Διοικητικού Τμήμα Μητρώου Βουλευτών, Εν Αθήναις, Εκ του Εθνικού Τυπογραφείου 1977.

Αιτωλοακαρνανική και Ευρυτανική Εγκυκλοπαίδεια, τ.3^ος. Εκδότης-Διευθυντής

Συντάξεως: Ιωάννης Ν. Κουφός.

Καψάλης Ευθ. Γιώργος: Προσωπικότητες της Ρούμελης. Αθήναι 1970.

Ρίζα Αγρινιωτών. Περιοδική Έκδοση του «Συλλόγου των εν Αθήναις Αγρινιωτών»,

τ.64, Ιανουάριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος 2007.

 

 

 

 

Γεννήθηκε στο Νεοχώρι τού Μεσολογγίου στα 1905. Μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο Μεσολογγίου θα εγγραφεί στη Νομική Σχολή των Αθηνών, χωρίς, όμως, ποτέ να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Ανήκει στην «καταραμένη ποιητική γενιά»  των αρχών τού 20ού αιώνα. Φτώχια, φυματίωση, πιοτό, έντονα πάθη στιγμάτισαν τη ζωή του, αλλά η διαύγεια, η ευαισθησία και η δύναμη του στίχου τον ανύψωσαν σε κορυφαίο ανανεωτή τής ελληνικής λογοτεχνικής παράδοσης. Μετασυμβολιστής, με διακριτές επιρροές από τον Μορεά και τον Μαλακάση, θα εξελιχθεί ραγδαίως-διαχέοντας στον ελλαδικό χώρο τα πρώτα ψήγματα σουρεαλιστικής έμπνευσης. Η ποίησή του υπήρξε ένα ανεξάντλητο χρονικό «σάτυρας», όπου η πόλη ,η νύχτα, ο έρωτας, η ηδονή, η σάρκα παρουσιάζονται ως αρχετυπικά είδωλα αυτοσαρκασμού. Δυστυχώς, ο πρόωρος θάνατός του από φυματίωση, στα 28 του χρόνια, θα στερήσει τον ποιητικό λόγο από έναν ταλαντούχο «εργάτη» του^. ωστόσο οι γεμάτες από κινητικότα και γλωσσική υγεία συνθέσεις του ,πάντα θα μας τον συστήνουν ως έναν κορυφαίο δημιουργό. το 1972 θα εκδοθούν τα «Απαντά» του , με επιμέλεια του αιτωλοακαρνάνα  Κ. Σ. Κώνστα , από την Κοινότητα Νεοχωρίου Παραχελωίτιδος. Ο Ζώτος μας άφησε ως παρακαταθήκη τρεις ποιητικές συλλογές: «Βήματα», 1929, «Αφιέρωμα» , 1930, «Σουρντίνα» , 1932^. και μία, ακόμη, πληθώρα ποιημάτων δημοσιευμένων κατά καιρούς αυτόνομα σε διάφορα έντυπα.

 ΠΗΓΕΣ

Αιτωλοακαρνανική και Ευρυτανική Εγκυκλοπαίδεια, τ.3^ος. Εκδότης-Διευθυντής

Συντάξεως: Ιωάννης Ν. Κουφός.

Ανθολογία Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών. Ποιητές-Πεζογράφοι 1821-2002. Ένωση

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, Αθήνα 2002.

Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Πρόσωπα-Έργα-Ρεύματα-Όροι. Εκδόσεις

Πατάκη, Αθήνα 2008.

Μαθητεία: Βιογραφίες Νεοελλήνων Λογοτεχνών. Εκδόσεις Γιάννη Ρίζου.

Κώνστας Κ.Σ.: Άπαντα. Όσα βρέθηκαν, τ.5^ος. Φιλολογικά Κείμενα Δημοσιευμένα: Από

1 Αυγούστου 1947-Ως 1 Μαρτίου 1967. Επιμέλεια Θ.Μ.Πολίτης. Εκδόσεις Μαυρίδης, Αθήνα 1994.

Κώνστας Κ.Σ.: Άπαντα. Όσα βρέθηκαν, τ.6^ος. Φιλολογικά Κείμενα Δημοσιευμένα: Απο

1 Μαρτίου 1968 Ως 31 Οκτωβρίου 1978. Επιμέλεια Θ.Μ.Πολίτης. Εκδόσεις Μαυρίδης, Αθήνα 1994.

Παρουσία. Επιθεώρηση Λόγου και Τέχνης. Τριμηνιαία Έκδοση της Ένωσης

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, τ.41, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2007.

Τα Αιτωλικά. Περιοδική Έκδοση της Αιτωλικής Πολιτιστικής Εταιρείας (ΑΙ.ΠΟ.Ε.),

τ.7^ο, Αθήνα Ιούλιος-Δεκέμβριος 2006.

 

 

 

 

Καταγόμενος από τη μεγάλη σουλιώτικη οικογένεια των Βλαχογιάννηδων, γεννήθηκε στη Ναύπακτο το 1867. Εμπνεόμενος από την αγάπη του για ό,τι ελληνικό, θα επιδιώξει να λάβει ανώτατη μόρφωση γραφόμενος στη Φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών. Λόγω, όμως, της άσχημης οικονομικής του κατάστασης δεν θα κατορθώσει να ολοκληρώσει τις σπουδές του^. καταγινόμενος, ως μέσο βιοπορισμού, με την προγύμναση μαθητών, τη διόρθωση κειμένων κ.ά. Συνεργάζεται ,παράλληλα, με εφημερίδες και περιοδικά, όπου δημοσιεύει ποιήματα, διηγήματα και πρωτόλειες ιστορικές πραγματείες του με το φιλολογικό ψευδώνυμο Γιάννης Επαχτίτης. Το 1908 θα εκδώσει το περιοδικό «Προπύλαια». Η ενδελεχής, όμως, και μοναδική ως προς το ερευνητικό της βάθος προσπάθεια ιστορικής ανάδειξης των αγνώστων και σκοτεινών, έως τότε, περιόδων τής Τουρκοκρατίας και της Εθνεγερσίας τού 1821, υπήρξε το κολοσσιαίο έργο με το οποίο όχι μόνο καθιερώθηκε στα ελληνικά γράμματα, αλλά και προσέφερε μοναδική υπηρεσία αυτογνωσίας στην πατρίδα του. Αποδύεται σε έναν πολύμοχθο και χρονοβόρο αγώνα συγκέντρωσης πηγών και ανερεύνητου υλικού, περιλαμβάνοντας στην έρευνά ακόμη και μπακάλικα, υπόγεια, αποθήκες, παλιά τυπογραφεία, μάντρες κ.ά. Το απροσμέτρητης αξίας, σε περιεχόμενο και όγκο, υλικό που θα συναχθεί, θα επιτρέψει να φωτιστούν με περισσότερη αντικειμενικότητα και μετριοπάθεια αμφίσημα πρόσωπα και γεγονότα τής νεώτερης ελληνικής ιστορίας. Ο ίδιος θα ιδρύσει και θα οργανώσει τα «Ιστορικά Αρχεία τού Κράτους», εμπλουτίζοντάς τα με σπάνια έγγραφα από την Επανάσταση του 1821. Αυτός ο ακατάβλητος ιστοριοδίφης, ο σεμνός και αδιάφορος προς κάθε τιμητική διάκριση θα πεθάνει στην Αθήνα το 1945, αφήνοντας μισοτελειωμένη τη βιογραφία τού «Καραϊσκάκη». Έργα του υπήρξαν: «Ιστορίες τού Γιάννου Επαχτίτη» 1893 ( διηγήματα ) . «Ο θάνατος του Ανδρούτσου»  1896. «Αρχεία νεωτέρας Ελληνικής Ιστορίας» Αθηναϊκόν αρχείον,  τομ.Α', 1901. «Η βιογραφία του στρατηγού Γεωργίου Καραϊσκάκη , υπό του ιδιαιτέρου Γραμματέως του Δ. Αινιάνος» 1903. «Αρχεία του στρατηγού Ιωάννου Μακρυγιάννη , τομ. Α' -Β'»  1907. «Χιακόν Αρχείον, τομ. Α' -Ε'»  1910 - 1924. «Η πεταλούδα» (διήγημα) 1920. «Τα ανέκδοτα του Καραϊσκάκη και του Κολοκοτρώνη» 1922. «Του χάρου ο χαλασμός» 1923. «Σπυρομίλιου .Απομνημονεύματα της δευτέρας  πολιορκίας του Μεσολογγίου» 1926. «Ιστορική ανθολογία .Ανέκδοτα , γνωμικά , περίεργα, αστεία εκ του βίου διασήμων Ελλήνων 1830 - 1864» 1927. «Μεγάλα χρόνια»  1930        ( διηγήματα ). «Κλέφτες του Μοριά» 1935.κ.ά.

ΠΗΓΕΣ

 

Αιτωλοακαρνανική και Ευρυτανική Εγκυκλοπαίδεια, τ.2^ος. Εκδότης-Διευθυντής

Συντάξεως: Ιωάννης Ν. Κουφός.

Καραντώνης Αντρέας: Νεοελληνική Λογοτεχνία. Φυσιογνωμίες. Τόμος Πρώτος.

Εκδόσεις Δημ.Ν.Παπαδήμα, Αθήνα 1977.

Καραντώνης Αντρέας: Φυσιογνωμίες. Σειρά δεύτερη. Βιβλιοπωλείον της «Εστίας»,

Αθήνα 1960.

Ανθολογία Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών. Ποιητές-Πεζογράφοι 1821-2002. Ένωση

Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, Αθήνα 2002.

Η Αιτωλοακαρνανία στα Γράμματα και στις Τέχνες τον 20^ο αιώνα (Ποίηση-

Πεζογραφία-Δοκίμιο-Εικαστικά-Λαογραφία). Ένωση Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών (Ε.Α.Λ), Αθήνα 2004.

Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Πρόσωπα-Έργα-Ρεύματα-Όροι. Εκδόσεις

Πατάκη, Αθήνα 2008.

Γιάννης Βλαχογιάννης. Α' Συμπόσιο Ναυπακτιακής Λογοτεχνίας. Ναύπακτος 18-19-

20 Νοεμβρίου 1994. Ναυπακτιακά Ζ. Εταιρεία Ναυπακτιακών Μελετών. Αθήνα 1995.

Μνήμη Γιάννη Βλαχογιάννη. 2^ο Δημοτικό Σχολείο Ναυπάκτου «Γιάννης

Βλαχογιάννης-Επαχτίτης». Ανατύπωση-Ναύπακτος 2005

Βαρδακουλάς Δημ. Γιάννης: Ευεργέτες και Δωρητές στη Ναύπακτο.

Παπαχαραλάμπειος Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ναυπάκτου.

Μαθητεία: Βιογραφίες Νεοελλήνων Λογοτεχνών. Εκδόσεις Γιάννη Ρίζου.

Τσάκος Ι. Γιώργος: Ιστορικές Αναφορές στο Δήμο Ναυπάκτου. Αθήνα 2006.

Γερολυμάτος Σπ.Γεράσιμος: Αγρίνιο.Δρόμοι που γράφουν ιστορία. Εκδόσεις

Δ.Μπακής, Αγρίνιο 2004.

Ναυπακτιακά ΙΒ' (2001). Λόγιοι και Λογογράφοι Ναυπακτίας. Δ' Συμπόσιο

Ναυπακτιακής Λογοτεχνίας. Ναύπακτος 20-21 Οκτωβρίου 2000. Εταιρεία Ναυπακτιακών Μελετών, Αθήνα 2003.

Χρονικό του 20^ου αιώνα. Εκδόσεις Δομική.