ΤΣΙΚΝΙΑΣ ΣΠΥΡΟΣ ΔΩΡΗΤΗΣ

Από το Μπονίκεβο(Πετρώνα). Με δικό του Σώμα αγωνίστηκε από την αρχή σε διάφορες μάχες και διακρίθηκε στις σκληρές συγκρούσεις τού Μακρυνόρους.

 ΠΗΓΕΣ

Αιτωλοακαρνανική και Ευρυτανική Εγκυκλοπαίδεια, τ.2^ος. Εκδότης-Διευθυντής

Συντάξεως: Ιωάννης Ν. Κουφός.

Τέλωνας Χαρ.Νικόλαος: Οι Πρόμαχοι της Πατρίδος. Βαλτινοί Αγωνιστές του '21.

Έκδοση: Ιεραποστολικού Συλλόγου Αμφιλοχίας «Ο Κυρηναίος», Αμφιλοχία 2004.

Τσατσάνης Μιλ. Γεώργιος: Δυτικορουμελιώτες Αγωνιστές του 1821, τ.1. Εκδόσεις

Βεργίνα, Αθήνα 2005.

Ηλεκτρονική Εγκυκλοπαίδεια ΔΟΜΗ. CD 2. Εκδόσεις Φυτράκη.

Από τους Αμοργιανούς. Πολέμησε στις μάχες Άρτας, Πλάκας, Μακρυνόρους και στις πολιορκίες τού Μεσολογγίου και τού Αιτωλικού, όπου υπέστη ανήκεστο τραύμα στον δεξιό του βραχίονα.

ΠΗΓΕΣ

Από τη Δούνιστα(Σταθά). Διετέλεσε υπό τις οδηγίες τού Δημήτρη Μακρή και αξιοποιήθηκε πολλές φορές ως ταχυδρόμος, λόγω τής μεγάλης του αντοχής, ταχύτητας και οξυδέρκειας. Στη μάχη τού Μακρυνόρους, αν και τραυματισμένος, συνέχισε να αγωνίζεται μέχρι τέλους. Το 1848, ως αξιωματικός, σκοτώθηκε στη Λειβαδιά σε συμπλοκή με ληστές.

ΠΗΓΕΣ

Από τη Λεπενού. Με την έναρξη της Επανάστασης ετέθη υπό τις οδηγίες τού οπλαρχηγού Θεόδωρου Γρίβα, συμμετέχοντας στον αποκλεισμό και την κυρίευση του Φρουρίου Ναυπάκτου και σε μάχες στη Θήβα και την Πέτρα. Πάντοτε ανεδείχθη λαμπρός και ανδρείος και διακρίθηκε για την τιμιότητα και την ευτολμία του.

ΠΗΓΕΣ

Από τη Λεπενού. Πατέρας τού Μήτσου Γυφτάκη Αλεξανδρή που διακρίθηκε ως μπουλουξής στο Σώμα τού Ανδρέα Ίσκου. Έπεσε μαχόμενος κατά την έξοδο.

ΠΗΓΕΣ

Εγγονός των αδελφών Βλαχοπουλαίων. Γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1883. Το 1906 αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων. Πήρε ενεργό μέρος στην επανάσταση στο Γουδί (1909) και στη Θες/νίκη (1916) με τον συγγενή του, Δαγκλή. Το 1919, ήταν μέλος τής ελληνικής αντιπροσωπείας  στις διαπραγματεύσεις που κατέληξαν στην υπογραφή τής συνθήκης των Βερσαλλιών. Τότε τιμήθηκε με το γαλλικό παράσημο του «Ιππότου τής Λεγεώνος τής Τιμής». Το 1920 προβιβάστηκε σε συνταγματάρχης. Αποστρατεύτηκε με τον βαθμό τού υποστράτηγου το 1926. Ανακλήθηκε στον στρατό το 1930, προάχθηκε σε αντιστράτηγο το 1935 και λίγο αργότερα αποστρατεύτηκε. Μετά την πρώτη αποστράτευση του έθεσε υποψηφιότητα και εξελέγη βουλευτής με το κόμμα των «Φιλελευθέρων». Πέθανε στην Αθήνα το 1944.

ΠΗΓΕΣ

Μητρώο Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών 1822-1935. Έκδοση Βουλής

των Ελλήνων. Διεύθυνση Διοικητικού Τμήμα Μητρώου Βουλευτών, Αθήνα 1986.

Αιτωλοακαρνανική και Ευρυτανική Εγκυκλοπαίδεια, τ.2^ος. Εκδότης-Διευθυντής

Συντάξεως: Ιωάννης Ν. Κουφός.

Θωμόπουλος Θεόδωρος: Το Αγρίνιο από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Αθήνα 1954.

Από τα Σαρδίνινα. Προσέφερε τις υπηρεσίες του στον Αγώνα υπό τις οδηγίες Ανδρέα Ίσκου και κατόπιν υπό τον Γεώργιο Ζέρβα. Έλαβε μέρος στις μάχες Μακρυνόρους, Αγ. Γεωργίου, Λαγκάδας, Πέτα καθώς και στην πολιορκία τού Μεσολογγίου από τους Ιμπραήμ και Κιουταχή. Τη νύχτα τής εξόδου, μαχόμενος ανδρείως, έπεσε στον κάμπο τού Μεσολογγίου.

ΠΗΓΕΣ 

Αιτωλοακαρνανική και Ευρυτανική Εγκυκλοπαίδεια, τ.1^ος. Εκδότης-Διευθυντής

Συντάξεως: Ιωάννης Ν. Κουφός.

Τέλωνας Χαρ.Νικόλαος: Οι Πρόμαχοι της Πατρίδος. Βαλτινοί Αγωνιστές του '21.

Έκδοση: Ιεραποστολικού Συλλόγου Αμφιλοχίας «Ο Κυρηναίος», Αμφιλοχία 2004.

Τσατσάνης Μιλ. Γεώργιος: Δυτικορουμελιώτες Αγωνιστές του 1821, τ.1. Εκδόσεις

Βεργίνα, Αθήνα 2005.

Ηλεκτρονική Εγκυκλοπαίδεια ΔΟΜΗ. CD 1. Εκδόσεις Φυτράκη.

Από την Αρειάδα. Πολέμησε στις μάχες Πλάκας, Μακρυνόρους, Πέτα, Καλλαρυτών, Αετού και ευρέθη στις πολιορκίες τού Μεσολογγίου, απ' όπου εξήλθε κατά τη δραματική νύχτα τής εξόδου. Διετέλεσε δε υπό τις κατευθύνσεις των οπλαρχηγών Ιωάννη Ράγκου, Ανδρέα Ίσκου, Αναγνώστη Καραγιάννη, Γ. Βελλή και Γ. Καραϊσκάκη.

ΠΗΓΕΣ

Από το Θεριακήσι. Γενναίος αγωνιστής που πολέμησε από την αρχή ως μπουλουξής τού Γ. Καραϊσκάκη. Στις μάχες που έγιναν στην περιοχή των Αγράφων ανδραγάθησε, όπως και σε όλες τις άλλες της δυτικής Στερεάς που έλαβε μέρος.

ΠΗΓΕΣ

Φιλολογικό ψευδώνυμο του λογοτέχνη Δημήτρη Δημητριάδη. Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1886, καταγόμενος από την πλευρά τής μητέρας του από την οικογένεια Δροσίνη, η οποία συγγένευε με την οικογένεια Παλαμά. Μετά τις νομικές του σπουδές στην Αθήνα, όπου αναγορεύθηκε  σε διδάκτορα, άσκησε το επάγγελμα του συμβολαιογράφου. Από νέος ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία^. ως στενός, μάλιστα, συνεργάτης τού φιλολογικού περιοδικού «Νουμάς» αγωνίστηκε με θέρμη για την επικράτηση της δημοτικής. Έδρασε, επίσης,  μέσω των περιοδικών «Γράμματα», «Νέα Εστία» κ.α. Συνεργάστηκε στο «Ημερολόγιο τής Μεγάλης Ελλάδος» τού Δροσίνη, ενώ δίδαξε ιστορία τής νεοελληνικής λογοτεχνίας στη σχολή ελευθέρων σπουδών τού "Ασκραίου". Ασχολήθηκε με όλα τα είδη τού λόγου, και ιδίως με την ποίηση- αναδεικνυόμενος σε δεξιοτέχνη τού στίχου. Συγκερνώντας το λαϊκό πνεύμα τής δημοτικής παράδοσης με τη νεορομαντική λυρικότητα, καταπιάνεται με την απόδοση ενός κόσμου εμπνευσμένου από τη ζωή και τις αγωνίες των απλών ανθρώπων, ενός κόσμου τόσο ζωντανού όσο η αναπόληση ενός ονείρου. Δεν δίστασε, μάλιστα, να γίνει και ο ίδιος φορέας προοδευτικών ιδεών, εντασσόμενος στον χώρο τού σοσιαλισμού. Στο πλούσιο ανθολόγιο των έργων του ανήκουν η συλλογή μελετών «Φαντασία και Ποίηση» 1935^. οι ποιητικές συλλογές «Τα τραγούδια του Απρίλη» 1919, «Ύμνοι» 1921, «Στο γύρισμα της ρίμας» 1925, «Λυρικά χρώματα» 1930, «Τετράμετρα» 1953^. το μυθιστόρημα «η πολιορκία μιας ζωής» κ.ά.

 ΠΗΓΕΣ